Lizzy's life

andere blog

2010-02-27T17:23:00.003+01:00

Ik heb besloten om een andere blog te beginnen.
Met een nieuw begin van mijn leven ook een andere blog. Mocht je mee willen lezen, stuur me dan even een mailtje.

Kus

Uit II

2010-02-17T21:47:00.005+01:00

Zolang ik afleiding heb gaat het prima.
Dan kan ik lachen. Maar mijn ogen doen niet meer mee.
Dan klets ik. Oppervlakkig, maar klap dicht als het over mij gaat.
Dan denk ik na. Over andermans problemen.
Maar als het wegvalt, dan ben ik verdrietig. Koud van binnen. Leeg. Ik voel me naar. Leeg. Koud en kil. Nep.
En heb een enorme bunker om mezelf heen gebouwd.
Ik blijf binnen. Niemand komt erbij. Niemand mag me helpen.

Helemaal alleen. En doodongelukkig en eenzaam.
Ik zou zo graag weer wat warmte willen voelen.

Uit

2010-02-15T19:53:00.003+01:00

Tranen stromen over mijn wangen, mijn toetsenbord verzuipt.
Het is over. Het is uit.
5 jaar lief en leed. 5 jaar mijn lieve vriend.
De man waarvan ik houd.
De man die alles voor mij is.
Mijn maatje. Mijn liefde. Mijn vriend.
En toen was het uit.
Hij kan niet met mijn eetstoornis leven.
Of eigenlijk: niet met de onzekerheid die het met zich meebrengt.
De toekomst die zo onzeker blijft: trouwen, kinderen, spontaan een arm om me heen.
Het lukt nu niet.
De tranen blijven komen. Mijn hart gebroken.
Kon iemand me maar troosten. Kon hij me maar troosten.

*mijn kat komt spontaan bij me zitten en troost me een beetje. Lief beestje*

auto huren

2010-02-08T13:03:00.003+01:00

Als eenvoudige sterveling denk je bij het huren van een auto dat dit op de dag zelf vanaf een uur of 7 kan, helaas denken de autoverhuurders daar anders over. Ik moet donderdag om 9uur ergens zijn en het is zeker een uur rijden vanaf mijn huis. Greenwheels krijg ik voor die tijd niet geregeld. Dus ben ik nu op zoek naar een verhuurbedrijf. Maar nu blijkt: ze gaan pas om 8 uur open. En dan ben ik dus te laat.
Ik ben nog op zoek naar iemand die wel rond 7 uur open is. En niet meteen 8 km fietsen is. Want tja, ik moet er natuurlijk wel heen op de fiets.
*zucht*

nog meer....

2010-02-03T21:45:00.003+01:00

Mijn behoefte om te schrijven neemt toe, ook al weet ik niet of iemand mijn schrijfsels leest. Maar ik zie het dan ook als een soort van dagboek en niet als een medium waarbij ik reacties verwacht
Deze week heb ik een therapiedag en twee werkdagen gehad en merk dat het best veel energie vraagt. Ik ben in de avond doodop. Voorzichtig aan probeer ik mijn eten weer op te pakken en iets uit te breiden, maar merk tegen te worden gehouden door mijn denkbeeldige vetlubbers. Overal zitten die dingen. Vreselijk. Als ik mijn broek aanheb, puilt er van alles bovenuit.
Het verdeelt niet. Het blijft gewoon op mijn zij en buik zitten. Mijn borsten zijn minimaal. Zonder BH zie je niets. Twee erwtjes op een plank, verder niets. Met BH lijkt het immens. Enorme meloenen. Mijn lichaamsbeeld is totaal verpest. Mijn humeur resoneert mee met mijn lichaamsbeeld. Als ik niet in de spiegel kijk of niet voel, dan gaat het goed. Maar op het moment dat ik een blik in de spiegel werp (nooit recht, altijd rechtstreeks anders lijk ik helemaal zo dik en lelijk) dan is het mis.
Hoog tijd om het weer bespreekbaar te maken, eerst hier, later bij M.

motivatie

2010-02-01T21:25:00.004+01:00

Na mijn motivatiepiek in augustus/september ben ik ongemerkt in een motivatiedip gegleden. Heel ongemerkt en heel langzaam. Ik kwam er dan ook niet achter dat dit aan de hand was, tot vandaag bij M. Vorige keer hadden we het over hoe nu verder. Uit het niets vertelde ze me dat ze dacht mij niet verder te kunnen helpen en dat ze wil dat ik in de buurt iemand ga zoeken die mij wel kan helpen. Woest was ik. Niet waar ze bij was, maar daarna.

Vandaag hadden we het weer over hoe verder. Ze vroeg me wat ik ervan vond wat ze me de vorige keer vertelde. Ik vertelde vooral boos te zijn geweest. Dat ik helemaal niet bij haar weg wil. En het belangrijkste voor mij is dat ik leer om voort te bouwen op het vertrouwen wat iemand heeft. Dat ik leer dat ik hier gebruik van mag maken en dat ik terug mag vallen op iemand.
Aan de andere kant heeft ze ook wel een beetje gelijk. Het gaat niet goed nu en ik baal ervan dat ik haar zo weinig zie dat ik iedere keer mezelf weer moet opladen om haar te durven vertrouwen.
Ze verviel in een monoloog. Ik verbrak het contact. Liet haar praten en praten.
Totdat ze vroeg wat ik dacht. Ik wilde het niet vertellen, was te boos. Wat voelde ik dan? Ook dat kon en wilde ik niet vertellen.
'Je ziet er boos uit' zei ze. Dat klopte. Woest was ik. Maar de boosheid mocht er niet zijn. Het gevoel in de steek gelaten te worden mocht er niet zijn. Ze nodigde me uit om mijn gevoel te laten zien maar ik zette haar buitenspel. Ik liet haar en mijn gevoelens niet toe. Ze benoemde wat er gebeurde, waarna ik brak.
Met het voorzichtig toelaten van mijn emoties kon ik ook mijn gedachten weer toelaten en onder woorden brengen.
Mijn destructieve kant kwam boven. Die het allemaal zelf wil doen, geen hulp wil en vooral niet erkent ziek te zijn. Het deel van mij wat denkt: ik heb niemand nodig. ik ben niet ziek. Ik kan alles zelf.
'Wat gebeurt er als je dat deel volgt?' vroeg ze.
'Dan gaat het mis... Dan vreet ik mezelf letterlijk op.'
Ze vroeg me de boosheid om te buigen naar iets positiefs. Wat wil ik?
Ik wil weer leven, echt leven en niet overleven. Ik wil kunnen genieten.
Doen waar ik zin in heb, zonder me tegen te laten houden door van alles en nog wat. Zonder me door angsten tegen te laten houden en zonder me te laten belemmeren. Leven.
Ineens was mijn kracht weer terug. Mijn levenslust. Ze merkte het, benoemde het ook.
Benoemde dat ze de afgelopen maanden zag dat ik erg gelaten was en dat ze zich daar zorgen over maakte. Maar dat ze nu mijn kracht weer zag.
De kracht die ik uit alle macht wil vasthouden, maar waarvan ik als de dood ben dat het me weer ontglipt.

de CV

2010-01-21T19:03:00.006+01:00

Het minst boeiende onderwerp als hij het gewoon doet... Maar als hij begint te haperen dan ben je mooi de klos.
Enfin, mijn CV is een beetje stuk. hij doet het nog wel, maar niet zoals hoort. Hij warmt water op, maar dat duurt enorm lang. Hij zorgt ervoor dat mijn kachel aangaat, maar het blijft kil en koud in huis.
Maandag heb ik samen met de buurman de kachel helemaal ontlucht en de CV bijgevult. Het was weer heerlijk warm.
Wat een verwennerij zeg! Zeker omdat nu, 3 dagen later, de druk van de kachel is en het weer veel kouder is.
De enige remedie: de huurbaas bellen. En de CV laten maken. Morgen kan dat waarschijnlijk niet, bovendien moet ik werken en heb ook nog nachtdienst. Overmorgen is het weekend. En dan is het alweer maandag.

Maar het is vooral koud!

Vervolg: maandag komt het mannetje. Het is hier best koud, met name in de douche *BRRRRRR*
Wachten tot maandag maar.

update maandag
Na enig moeilijk gekijk en het oppoetsen van het een en ander dacht de kachelman: waarvoor is dat rode vaatje ook alweer? Dus hij al het water uit de leidingen gehaald en het vaatje uit elkaar gehaald, die was dus stuk. Ik heb een nieuw rood vat (waarvan ik nu weet dat het een expantievat heet) en een wat warmer huis.
Ben benieuwd of dit zal beklijven...

Update vrijdag
Helaas was de vreugde van korte duur. Druk is weer nul. Gisteren bijgevuld op aanraden van het CV mannetje, maandag komen ze kijken. Ik hoop zo dat ze iets vinden, wat dan ook en het kunnen verhelpen... :(
Brrrr

update maandag
Het mannetje is geweest en heeft een lek in de slaapkamervloer gevonden, maar helaas niet gemaakt. Er was te weinig tijd om het te maken. Voor vrijdag heb ik maar weer een afspraak gemaakt. Ik blijf hopen dat het ooit weer warm wordt.

Twijfellog

2010-01-19T21:53:00.005+01:00

Het gaat niet goed, al een tijd niet. Ik glimlach, maar vergeet te stralen. Ik lach, maar mijn ogen huilen. Ik praat, maar dwaal af met mijn gedachten. Ik luister, maar soms niet echt. Ik ben mezelf een beetje kwijt. Degene die ik was aan het begin van mijn studie. Degene die ik was toen ik hoorde in opleiding te zijn gekomen. Degene die ik weer wil worden maar helaas echt niet meer ben.

Gisteren had ik een gesprek met mijn psycho. Het ging niet goed en ik voel me door haar heel erg in de steek gelaten.
Rationeel niet, maar gevoelsmatig wel.
We hadden het erover hoe het gaat en zij vertelde het gevoel te hebben mij niet genoeg te kunnen steunen. Ze vertelde veel vertrouwen in mijn kunde te hebben, maar bang te zijn mij daar niet genoeg bij te kunnen helpen.
Ik voel me zo afgewezen: sorry, het is te ernstig, ik kan je niet goed helpen, zoek het verder maar uit. "Er zijn vast andere mensen die je net zo leert vertrouwen, die dichterbij wonen."
Maar ik wil nu geen nieuwe mensen leren vertrouwen. Ik wil leren dat ik kan steunen op diegene die ik durf te vertrouwen. Ik wil leren om een vertrouwensband op te bouwen zonder meteen weer als oud vuil ergens te worden gedumpt met het plakkertje: te lastig. (dat plakkertje komt uit mijn jeugd: als mijn moeder boos op me was en niet meer met me wilde praten)

Het plakkertje draag ik, ook nu ik op mezelf woon en allang volwassen ben, alweer een tijdje.
Aan het begin van mijn studie toen ik faalangst ontwikkelde en naar de studentenpsycholoog ging. Ik werd doorverwezen naar J, die mij toen mijn ES in alle heftigheid opbloeide naar de eetstoornis kliniek verwees. Daarna in de kliniek kreeg ik weer het gevoel dat ze me niet konden helpen. Ik had daar een psychologe die aan het einde van mijn behandeling (door mijn schuld?!) ziek werd en een socio met wie het nooit heeft geklikt. De kliniek stuurde me door naar P, met wie het maar niet wilde klikken..... Toen tijdens mijn eerste baan, toen ik getraumatiseerd raakte, werd ik naar de psychologe van mijn werk gestuurd om hier over te praten. Wederom kreeg ik de boodschap: sorry, het is te erg, ik kan je niet helpen...
Ik heb meer psychologen en andere hulpverleners in de laatste 10 jaar versleten dan iemand anders in haar hele leven.

Hoe het af gaat lopen? Ik weet het niet. Een van de opties van M klonk wel goed: misschien moeten we tussendoor mailen. Of het gaat werken? Geen idee, maar niet geschoten is altijd mis...

humor

2010-01-16T00:27:00.002+01:00

Om Sigmund moet ik soms heel erg hard lachen...

dagje ongepland treinen

2010-01-11T02:04:00.005+01:00

Treinen vind ik leuk. Het helpt tegen mijn beweegdrang en brengt me comfortabel (meestal...) van A naar B. Het wachten op de trein vind ik een verschrikking, maar het reizen met de NS en tegenwoordig ook met connexxion vind ik erg comfortabel.
Als ik naar mijn vriend ga, ga ik meestal met de bus. Na bijna 2 uur ben ik dan weer in Noord-Holland. Maar vandaag durfde ik dat niet aan. De bussen hier zouden sowieso niet rijden door het weer, en na vorige week had ik om eerlijk te zijn een beetje een kater van de bus. Dus ging ik vandaag met de trein. Vanaf mijn vriend in Noord-Holland naar huis.
Maar het was niet zomaar eventjes treinen....

Het ging meteen al mis toen mijn eerste trein werd omgeleid. De tweede trein mistte ik, de derde reed niet en nummer vier was een stoptrein. Eenmaal in de stoptrein waren er een groepje jongeren die de hele tijd zaten te klieren. Roepen dat de trein zou worden opgeblazen, sneeuwballen gooien, licht aan en uit doen... In Hilversum ging het mis. Ze renden de trein uit. Deden het licht uit en spoten op de koop ook even een brandblusser leeg. Te laat had ik door wat er aan de hand was, de coupe had zich met de damp gevuld en mijn longen vulden zich met de dampen. Ik kreeg het wat benauwd en begon te hoesten. Gelukkig kwam de conducteur snel en werden we naar een andere coupe gestuurd.
10 minuten te laat kwam de trein op de plaats van bestemming. Wederom net een aansluiting gemist, maar binnen 10 minuten kwam er weer een nieuwe trein.
Na 3 keer overstappen, 4 keer verzitten en 4,5 uur verder was ik eindelijk op het station. Natuurlijk reden er geen bussen meer, maar ik woon dicht bij het station en binnen een half uurtje (ik doe er normaal een kwartiertje over, maar het was erg glad) was ik verkleumd, eindelijk thuis aangekomen.

Gelukkig komt mijn vriend volgende week hierheen

gestrand in Noord Holland

2010-01-03T21:42:00.003+01:00

Gisteren had ik met een lieve vriendin afgesproken. De avond ervoor had ik haar nog gebeld omdat ik had gehoord dat het weer zou gaan sneeuwen. We hadden afgesproken om de volgende ochtend nog even te bellen, dus dat hebben we ook gedaan.
Toen ik haar belde, om 10uur, viel het allemaal wel mee. Bij mij lag er een heel dun laagje poedersneeuw en bij haar een centimeter of 5-10.
De middag was erg gezellig. Veel gekletst, samen winkels kijken en nog meer kletsen. Bij haar thuis een broodje gegeten om op tijd weer naar huis te kunnen.
De bus was 10 minuten te laat, waardoor ik waarschijnlijk mijn aansluiting zou missen. Maar, dacht de chauffeur, mijn bus zou ook vast vertraging hebben en ook wel wachten. Op de overstapplaats aangekomen na een barre tocht door de sneeuw kwam de bus vanuit mijn woonplaats terug naar Noord Holland en stopte op mijn halte. De chauffeur vertelde me dat de bussen naar mijn woonplaats niet zouden gaan, te slecht weer. Daar stond ik dan in the middle of nowhere. In de kou. Niet in staat om naar huis te kunnen. Gelukkig wenkte de chauffeur de andere chauffeur en zo geschiedde het dat ik met hem meereed naar Den Helder. Daar met hem een kopje thee dronk en weer met hem terug ging naar Noord Holland. 3,5uur later was ik weer terug bij af. Doodop. Tranen prikkend achter mijn ogen. En alleen maar naar huis willend. En dat kon nou juist niet.
Gelukkig is die lieve vriendin en echte vriendin en was mijn bed snel opgemaakt.
Vanmorgen poging 2. Ook deze bus had vertraging, waardoor ik mijn aansluiting miste, maar ik kon naar huis. Na 50minuten in de kou te hebben gestaan stapte ik in de bus naar huis. Bevroren, maar nog nooit zo blij geweest weer naar huis te kunnen.

2010-01-01T22:12:00.001+01:00

Voor een ieder die meeleest:
Een spetterend nieuwjaar!!

Kus

Kerst

2009-12-27T20:25:00.002+01:00

Hoop dat jullie allemaal een fijne kerst hebben gehad. Ik ben nog aan het bekomen van de kerst, dus houd het even kort.
Hopelijk vind ik wat ontspanning nu ik weer alleen in mijn huisje ben en alles toch maar even heb overleefd.
Katje ligt weer lekker bij me, dus benen worden warm gehouden.
Ik heb eigenlijk altijd een beetje hekel aan kerst. Het verplichte eten (tijdens kerstdiner toen ik was opgenomen in de kliniek zat ik naast de psychiater, masker op en (vr)eten) Het verplicht gezellig doen...
Alleen het eten al geeft mij meer stress dan ik altijd hoop. En dan moet je ook nog vriendelijk glimlachen...
Nouja, schouders naar achteren en maar weer doorgaan.

Aan het opkrabbelen

2009-12-24T17:56:00.002+01:00

Na een dip na het afgelopen weekend lijk ik nu weer wat aan het opkrabbelen.
Ik ben er nog lang niet, maar ben wel veel vrolijker. Minder gespannen en durf voor mezelf op te komen en mezelf te laten zien.
Ik ben ik, en als je me niet leuk vindt, dan maar niet. Ik ga mezelf niet mooier voordoen dan ik ben want daar ga IK aan kapot.
Ik doe mijn best om mijn leven zo goed mogelijk te leven. Mijn dromen na te jagen.
Het enige wat ik nodig heb is wat respect.
Ik zit nu heerlijk met mijn kat op mijn schoot (excuus... naast) op de bank.
Vanavond even niets, ik heb al hard genoeg gewerkt van de week. Ik ben op.
Morgen maar mijn huisje schoonmaken. Alles op zijn tijd...

Dappere daad

2009-12-19T11:01:00.005+01:00

Op mijn werk heb ik wekelijks een gesprek met mijn baas. Hoe gaat het, is er iets wat mij bezighoudt, heb ik nog vragen of is er iets anders aan de hand, dan kan ik dat altijd spuien. En dan kijken we samen hoe ik hier sterker uit kan komen. Hoe hij mij hierin kan helpen en hoe ik dat zelf kan doen. Dat is niet bijzonder, maar hoort bij mijn opleiding.

Gisteren was ik flink over mijn toeren vlak voor het gesprek. Ik kreeg ruzie met een collega die vervolgens alleen maar (op de gang, heel fijn!) verwijten naar me toeschreeuwde (over professioneel gesproken...) en vervolgens wegliep. Zonder mij te laten praten. Zonder ook mijn weerwoord te horen.
Het mij allerlei verwensingen toeschreeuwen en vervolgens weglopen herken ik uit mijn jeugd. Mijn moeder deed precies hetzelfde. Nooit heb ik daar goed om mee leren gaan, nu nog steeds niet zo bleek.

Mijn lip begon te trillen, mijn ogen te prikken. Ik wil niet huilen dacht ik nog. Maar toen mijn baas vroeg hoe het ging brak ik.
De (inmiddels glazen) muur om mij heen versplinterde. Duizenden scherven om me heen. En al wat ik kon doen was in horten en stoten mijn verhaal vertellen.

Dat die ruzie me deed herinneren aan mijn moeder. Dat ik me zorgen om haar maak, maar geen contact kan krijgen. Dat ik me de laatste weken alles behalve goed voel. Dat ik Amsterdam mis. Mijn vrienden. Mensen die mij echt kennen. Dat ik me hier moederziel alleen voel. Alles... inclusief het deel: ik heb een eetstoornis.

Doodeng. Moeilijk om me zo kwetsbaar op te stellen. Beschamend.
Maar wel goed.
(overigens nog nooit heb ik zoveel gepraat tijdens het uur overleg met mijn baas)
Heel even kon ik uit mijn rol als dokter stappen en mijzelf als mens blootstellen. Een prachtig mens volgens mijn baas. Dat ga ik maar inlijsten en boven mijn bed hangen...

PS bedankt voor jullie lieve reacties.

Sneeuwwitje

2009-12-17T08:42:00.004+01:00

Letterlijk dan he.
Als ik naar buiten kijk, ligt er zo'n 5-10cm sneeuw.
Alles is wit en ik hoor alleen het tikken van de klok.
Het is spekglad.
Enkele mensen wagen zich buiten, de meesten blijven binnen.
Een enkele fietser, dik ingepakt trotseert de sneeuw.
De rest zet de kachel nog maar een graadje warmer...
Van sneeuw word ik altijd blij.
Ik vind het zo mooi
en er gaat zo'n rust van uit.
Vooral als het echt van die paksneeuw is (wat er nu dus ook ligt)

Edit: er ligt nu zo'n cm of 30-40 en het blijft gewoon maar vallen...

gedachtenspinsels

2009-12-14T21:46:00.006+01:00

Heel eng om dit op te schrijven. Het zijn mijn gedachten, maar ik schaam me er zo voor.
Het hoort bij mij. Of ik nou wil of niet.... Mijn twijfelzucht, negativiteit...

Ik wil aankomen. Op het moment dat ik dit schrijf voel ik de weerstand, ik wil niet. Ik wil dit niet.
Maar wat wil ik dan wel? Wat is voor mij dan het belangrijkste? Waar heb ik het meeste last van?
De laatste tijd heb ik het meeste last van het doodongelukkig en doodsbang zijn.
Van het bijna flauwvallen; het zo duizelig zijn dat ik niet in staat ben om auto te rijden en soms niet durf te gaan lopen.
Zo duizelig zijn dat ik moet stoppen midden in een balletles. Dat ik geen dienst kon doen. Het niet durven vertellen van dit alles. Het niet willen vertellen omdat ik me groot wil houden. In de hoop dat ik het zelf ook ga geloven.

Voor het gemak vergeet ik dit allemaal maar even als ik echt moet gaan aankomen. Dan ben ik doodsbang. Dan vergeet ik mijn klachten. Ontken ze glashard. Tot ik me een aantal weken of maanden later weer heel beroerd voel. Of me nog beroerder ga voelen.
Dan ben ik doodsbang dat er echt iets mis is. Dat ik het voorgoed verknald heb. Tot ik me weer gerust heb laten stellen.
Door mezelf: Je stelt je aan. Zo erg ben je nou ook niet ziek. Mensen die (echt) anorexia hebben zijn veel zieker. Vallen echt flauw. Hebben echt tekorten.
Of door anderen: Alles is goed. Je hebt een sterk lichaam....

En dan altijd weer dat deel van mij wat denkt: je hebt het verdiend om ongelukkig te zijn. Om je naar te voelen. Je verdient het niet om geluk te hebben.
Ja, het is er. Het gaat niet weg. Het overstemt alles. Of ik nou wil of niet.
Het er laten zijn kan ik niet. Ergens diep in mij voel ik dat ik het niet verdien om alleen maar ongelukkig te zijn. Ergens diep in mij wil ik meer dan dit alles. Ergens diep van binnen wil ik genezen. Geen eetstoornis meer hebben. Alsjeblieft niet meer.

Het grote geheel; genezen zijn, is een te groot doel. Ik kan dat niet overzien, verzuip daarin. Verzand in de details. Misschien moet ik ze maar in hapklare brokjes hakken. Kleine stapjes naar hetzelfde doel. En daarbij hulp vragen om de rode draad te bewaken.

Maar wat is de juiste volgorde? Eerst meer leren voelen en dan aankomen? Of andersom? En heb ik al genoeg geleerd om meer gevoelens aan te kunnen? Mag ik van mezelf meer voelen? Mag ik ook gelukkig zijn? Heb ik dat verdiend? Ben ik daar goed en lief genoeg voor?

Als je dit hebt gelezen, laat dan alsjeblieft een reactie achter. Al is het alleen maar dat je het hebt gelezen. Ik voel me zo kwetsbaar nu.

Update:
Bloed was goed. Geen bloedarmoede. Helemaal niets. Aansteller dat ik ben....

AI!

2009-12-07T20:57:00.005+01:00

En toen werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt...

Ja, ik voel me beter. Ja, ik ben van plan om keihard te vechten om deze rotziekte te overwinnen. Maar ik ben er helaas nog lang niet.

Vandaag met ballet ben ik bijna flauwgevallen. Ben net ongesteld geworden en dat in combinatie met slecht eten en veel pirouettes zorgde ervoor dat ik bijna tegen de vlakte ging. Ik ben vreselijk boos op mezelf. Ik heb het verkloot. Terwijl ik het vandaag juist met de dietiste heb gehad over hoe dat te voorkomen. Stom, stom, stom...
Maargoed, volgende keer beter eten dus en de draad gewoon weer oppakken.
(ik ben heel erg bang dat dit niet eenmalig is)

vervolg:
Het bleek helaas niet eenmalig te zijn. Vandaag een flinke nasleep (wederom erg duizelig, tegen flauwvallen aan, en niet fit)
Ik baal er vreselijk van, waarom ik, waarom nu??
Ik vind ook dat ik me aanstel, ik kan toch makkelijk aan het werk (ben naar huis gegaan omdat ik de hele tijd tegen de vlakte dreig te gaan) Wat zeur ik nou? Ik doe het mezelf toch aan. Enzovoorts, enzovoorts.

nog een vervolg:
Vanmorgen voelde ik me een hele pief. Totdat ik onder de douche stond en alles weer begon te tollen. Dus heb me maar weer ziek gemeld en de huisarts gebeld (heb net een nieuwe)
Ik vind het verschrikkelijk om hulp te roepen. Aan te geven dat het lichamelijk niet goed gaat.
Om me letterlijk en figuurlijk bloot te geven aan de huisarts (die me lichamelijk wilde onderzoeken)
Het is heel netjes, heel compleet, maar ik vind het verschrikkelijk. Wat zou zij van mijn lichaam vinden? Waar let ze op? Op de vetblubbers of op de botjes die overal tussendoor schemeren?
Wat denkt ze? Wat een aansteller of dat meisje is ernstig ziek?
Van de aanrakingen schrok ik. Erg. En ik weet niet waarom. Ik bedoel: ik ben zelf arts. Ik onderzoek weet ik hoeveel patienten. En dan schrik ik van een andere dokter die mij onderzoekt.
Ik moet naar het lab, bloed laten prikken. En dan weer langskomen. Nu eerst maar stap 1: bloed laten prikken. Stap 2: bellen voor de uitslag stel ik nog even uit.
Ik ben bang.

En nog een vervolg:
Heb donderdag mijn bloed laten prikken. De uitslag is met iets van 3 werkdagen bekend: dinsdag dus waarschijnlijk. Dan heb ik alleen een hele hectische dag op mijn werk, dus ga even kijken of ik woensdag of donderdag niet even kan bellen.
Ik heb echt geen idee hoe laat ik moet bellen, ben het foldertje nu alweer kwijt geraakt en op i-net staat niets.
Het blijft eng...
Volgende week M maar vertellen hierover. Of haar iets laten lezen wat ik heb geschreven, dat is nu even makkelijker.

UPdateje

2009-12-03T19:09:00.004+01:00

Het gaat wonderbaarlijk genoeg nog steeds goed.
Ik heb zo mijn moeilijke momenten, maar voel me over het algemeen best ok.
Lichamelijk gezien gaat het vrees ik iets minder. Ik heb weer meer last van krampen, waar ik, toen ik een verlaagd kalium had, ook al last van had. Van mijn huisarts heb ik een labformulier gehad, maar het is nog een hele opgave om het te laten prikken. Druk met werk, geen tijd tussendoor en toch een beetje bang voor de uitslag.
Het eten gaat overigens wel stukken beter nu. Mijn gewicht houdt zich redelijk. Iets erbij, maar ik merk ook dat mijn vochthuishouding niet helemaal ok is. (kan ineens overvallen worden dat ik MOET plassen terwijl ik net naar het toilet ben geweest...)
Het besef: als ik vecht dan doe ik dat voor mezelf is sterk aanwezig en nieuw voor mij. Ik, die altijd voor de hele wereld heb gevochten behalve voor mijzelf. Het is een raar gevoel. Ik gun het mezelf om beter te worden. Om weer gelukkig te worden. En om een (normaal) leven te kunnen leiden zoals ik zou willen.
De muur is wat gezakt, de ijskoningin ontdooit, hoewel ik het vreselijk eng vind om mensen nabij te laten. Ik probeer het. Leef voort.

motivatie-boost deel 2

2009-11-29T19:03:00.002+01:00

Intussen ben ik een week verder.
Deze week was erg zwaar, maar tegen mijn verwachtingen in houd ik het vol.
Ik voel weer wat, kom voor mezelf op, ben zelfs weer in huilen uitgebarsten.
Het was een hele rare week: woensdag op mijn werk begon ik te huilen omdat iemand me heel erg gekwetst heeft. Ik hield bijna niet op met huilen, het begon steeds weer opnieuw als ik eraan dacht of erover praatte. Mijn collegae waren heel erg lief. Ik ben door meerdere mensen getroost en kon ook gewoon praten over wat er gebeurd was met ze.
Vrijdag had ik een hele fijne dag, waarop ik het idee had op de wolken te lopen.
En nu; nu ben ik alleen maar erg moe!

motivatie-boost

2009-11-23T18:07:00.002+01:00

Al maanden gaat het bij M (psycho) over hoe nu verder. Hoe gaat het me lukken om weer een stapje te maken, hoe klein dan ook. Hoe lukt het om weer vooruit te gaan ipv alleen maar achteruit. Zo ook vandaag. Maar vandaag was het anders.
De vorige keer hebben we het over het LES-scenario gehad. Vandaag vroeg ik daar nog wat verder op door. Het zou inhouden dat ik accepteer hoe het nu gaat. Dat ik niet meer verder werk aan herstel, maar alles wat ik nu heb zo goed mogelijk in stand probeer te houden. Ik probeerde het me voor te stellen, maar toen ineens werd ik zo verdrietig. Ik wil niet 'leven' zoals ik dat nu doe. Ik wil me niet meer doodongelukkig voelen. Ik wil geen mensen meer afstoten. En dat alles ben ik nu aan het doen. Op dit moment. Ik kan me niet meer herinneren waneer ik echt gelukkig was. Wanneer ik iemand echt heb toegelaten. Het maakt me verdrietig. Nu weer.
Ik wil niet zo leven. Ik wil gelukkig zijn. Echt leven. Ik wil mensen dichtbij laten. Mensen toelaten. Ik wil iemand die een arm om me heen slaat, zonder dat ik deze wegsla. Ik wil blij zijn. Voelen... Zelfs voelen....
Ik wil niet vol spijt terugkijken op mijn leven. Ik wil er middenin zitten.
Het zal betekenen dat ik meer zal moeten eten, meer zal moeten voelen. Hoe moeilijk dat ook is.
In ieder geval heb ik daarmee voorzichtig een beginnetje gemaakt.
Ik werd bij M zo verdrietig, dat het me niet lukte om mijn tranen weg te stoppen. Voorzichtig begonnen ze te stromen. Maar het was niet erg. Het mocht. Ik mocht mezelf laten zien. Door een klein kiertje, maar het mocht. Ik mocht mijn gevoel tonen. Ook door een klein kiertje, maar het mocht.
Samen hebben we ernaar gekeken. Bekeken waar het vandaan kwam en waar het voor stond. Ze heeft me geleid, zonder daarbij te oordelen. Om samen te kijken hoe nu verder. Het was veilig genoeg om haar te volgen, dus volgde ik haar.
Het is goed.
(ik zou alleen willen dat dat nare gevoel weg gaat, maar ook dat mag er zijn)

zorg-en-verzekeraar

2009-11-22T12:53:00.004+01:00

Van de week kreeg ik mijn nieuwe polis binnen van de zorgverzekeraar. Zo langzamerhand word ik er gek van. Ik betaal 120 euro per maand, maar krijg zo weinig vergoed.
Vanwege mijn anorexia ga ik naar een dietiste en een eerste lijns psycholoog. Beiden een keer per 2 weken-maand.
Mijn psycholoog krijg ik maar 8 keer vergoed, de dietiste 2 uur.
Als ik niet naar ze toe ga dan is de kans op een opname erg groot, wat de staat veel meer gaat kosten dan mijn bezoekjes aan de dames. Niet alleen aan mijn opname, maar ook door het stoppen met werken en het mogelijk in de WAO terecht komen. Ik verdien veel, dus alleen mijn WAO kost al meer dan 2keer per maand naar de dietiste en psycholoog. En daarop nog de kosten voor de opname...
Maargoed, de staat lijkt dit niet te snappen...
Zit erover te denken om Sabine Uitslag hiervan op de hoogte te stellen. Het probleem wat ik, en velen met mij, heb.
Je gezondheid is een groot goed. Tel maar uit: 160 euro voor de psycho plus nog 100 euro voor de dietiste per maand. (plus de kosten van de zorgverzekeraar)

Rij angst

2009-11-18T20:47:00.003+01:00

ik schaam me er dood voor, maar ik durf niet meer te rijden. Zo'n 5 jaar geleden haalde ik mijn roze papiertje.
Als een kind zo blij was ik.
4 jaar geleden parkeerde ik de auto van mijn ouders tegen een paaltje: total loss.
Sindsdien heb ik al tijden niet meer gereden. Ik heb daarna lessen gehad, reed ook weer lekker, maar durf het nu niet meer.
Ik kan het gewoon niet meer. Het is niet fijn meer. En ik heb er last van.
Voor mijn werk heb ik de auto nodig. Gelukkig heb ik de tijd gekregen om weer lessen te nemen.
Maar wat een afgang. Wat een fiasco. Ik, een volwassen vrouw, durf niet meer te rijden. Dagelijks rijden miljoenen mensen weg en ik durf het niet. Echt niet. ik heb net een rijschool gebeld, hoop dat ik me weer zekerder kan voelen.

(waar ik ook heel erg bang voor ben is dat ik door mijn gewicht ook geen concentratie genoeg meer heb om te kunnen rijden, dan heb ik een groot probleem)

nog meer strijd....

2009-11-13T21:56:00.002+01:00

Ondanks dat ik van de week naar mijn psycho en dietiste ben geweest, gaat het nog niet goed met het eten. Het lukt me gewoon niet om 3 hoofdmaaltijden op een dag te eten, ongeacht hoeveel dit dan zou moeten zijn...
Iedere keer heb ik weer een smoes, en iedere keer gaat het dan weer mis. Mijn psycho bestempelde het niet eten als zijnde normaal (want ik heb het soms zo druk dat ik niet kan eten) ik vind het een grote smoes.
Weet niet zo goed hoe het tij te keren. Ik zal met haar moeten praten, maar durf dat ook weer niet. Ik wil gewoon dat het goed gaat, zonder gezeik. Gewoon goed!
In paniek omtrent eten raak ik niet meer, omdat ik weet dat als ik iets eet, dit niet voldoende is om van aan te komen.
De gedachten aan afvallen houden me klem en ik ben de enige die deze klem losser kan maken.

16-11:
En ineens zit ik onder mijn minimum. Had bedacht daar kilo's boven te zitten. Had bedacht het fijn te vinden als ik eronder zou zitten, maar ik vind het helemaal niet fijn. Ik ben zo bang dat het weer fout gaat. Dat ik, net als de vorige keer, weer heel erg hard ga afvallen... tot een opname erop volgt.

Etensstrijd

2009-11-04T22:22:00.004+01:00

Iets anders dan etenstijd
Het is weer een ware strijd. Ik ben al dagen niet lekker en 'mag' daardoor van mezelf minder eten.
Veel minder, als in: maaltijden minder....
Ik weet niet zo goed hoe het komt. Ik probeer ertegen te vechten, maar verlies het even. Misschien als de ergste spanning over is....
Ik durf het niet te delen. Alleen hier, omdat ik hier Lizzy ben en niet J.
Als ik dit gevecht wil winnen, moet ik het aan mijn psycho vertellen. Maar ik ben zo bang dat ze boos wordt. Dat ze zegt: zoek het zelf maar uit. Het is een soort acting out: het gaat niet goed, dus dat laat ik zien door af te vallen. Dan helpt iemand me wel...
Maar als ik het voor me houd, dan zal niemand me helpen, totdat het te laat is....
Bij deze: HELP!

meningsverschil

2009-11-01T21:33:00.001+01:00

Verwarring
als de verwachte onweer,
het verwachte verlies uitblijft

Als iemand niet
eeuwig in zwijgen blijft
maar wil praten om en met mij

Als iemand me niet
als een rotte peer wegwerpt
te vies om aan te pakken

Als iemand zegt
wat er ook gebeurt
ik ben er voor jou

Wat je ook zult doen
en hoe je dat zult doen
je bent welkom.....altijd....

omdat
ik
ik ben...

Weegstress

2009-10-19T19:25:00.002+02:00

Vanmorgen stond ik op de weegschaal, en ineens is er bijna 3 kg bij. 3KG!
Zonder moeite. Zonder dat ik het wil.
De laatste tijd verbruik ik mijns inziens meer energie dan ervoor.
Nieuwe baan, hard werken, wat ziekig...
Maar het blijkt niet zo te zijn. Zegt mijn weegschaal.
Voel me enorm dik, lelijk, stom...
Stom dat ik het zo uit de hand heb laten lopen.

Het is nu moeilijker dan ooit om mijn weegschaal te laten staan.
Ik wil zekerheid dat dit niet nog meer uit de hand gaat lopen. Dat ik niet binnen een maand 10kg ben aangekomen.
Ik moet het controleren. Ik wil het eraf hebben, maar of dat zo verstandig is?
Ik wil meer sporten, of minder eten... Ik wil hardlopen...Ik wil niets meer eten....
Er moet veel af. 10-20-30kg...

Maar ik doe het niet.

Boos en gekwetst

2009-10-13T20:39:00.002+02:00

Een krappe maand geleden ging ik naar de dietiste. Ik had eigenlijk de afspraak gecombineerd met een afspraak met M, maar zij werd ziek.
Bij de dietiste was ik erg in de contramine. Ik wilde niets en was overal tegen aan het trappen. Ik zei dat ik overal tegenaan aan het trappen was, en zij zei toen: Ja, maar dat hoort bij je.
Ze heeft me zo gekwetst hiermee. En ik ben ook best boos dat ze dit zo gezegd heeft. Ook al is het zo. Ook al ben ik echt een verschrikkelijk mens, wat overal tegenaan zit te trappen. Dan nog.
Gisteren heb ik bij M besproken dat ik boos ben op de dietiste.
Vandaag heb ik besloten om haar toch maar te mailen om te vertellen dat ik boos en gekwetst ben. Ik ben benieuwd.

Huisarts II

2009-10-03T10:06:00.004+02:00

Intussen heb ik dus kennis gemaakt met de nieuwe huisarts. Een hele aardige vrouw met een iets Duits accent. Ze is heel rustig, veel minder direct dan mijn vorige huisarts. Ik had de ruimte om iets te vertellen over mijn leven met mijn eetstoornis, zonder dat ik daartoe gedwongen werd. Ze vroeg door, maar hield mijn grens in de gaten. Er is wel een klik, maar of DE klik er is die ik met mijn vorige huisarts had, dat weet ik niet.
Over mijn gewicht en BMI kon ik niets vertellen, maar wel dat dat vast in de informatie van mijn vorige huisarts stond.
Gewapend met een foldertje en een labformulier verliet ik de praktijk weer....

Huisarts

2009-09-18T20:18:00.003+02:00

Ik heb vandaag telefonisch kennis gemaakt met mijn nieuwe huisarts. Of eigenlijk is het niet mijn huisarts, maar een huisarts die misschien mijn huisarts zal gaan worden.
Ik was vandaag in de buurt aan het fietsen en zag toen een huisartsenpraktijk. Ik ben er 4 keer langs gefietst en toen toch maar naar binnen gegaan. Er zaten daar 4 huisartsen, verdeeld over 2 etages. Op de eerste etage zat een hele chagrijnige vrouw in de wachtkamer. Ik ben naar het loket van de assistente gelopen, maar daar zat niemand en daar kwam ook niemand... Dus ben ik de trap opgeklommen en naar de andere huisartsenpraktijk gelopen. Daar zat een schat van een assistente. De praktijk zit vol, maar ze zei mogelijk wel iets voor me te kunnen betekenen. Als ik vanmiddag met de huisarts zou bellen, dan zou die wel kijken of ze nog plaats had.
Dus ik met knikkende knieen die huisarts bellen. Het klinkt echt als een schat van een vrouw. Aanstaande donderdag ga ik kennis maken, maar het voelt erg goed! Ben benieuwd!!

Heimwee

2009-09-13T19:44:00.002+02:00

Heimwee heb je naar je thuis. Naar datgene wat jij je huis noemt in ieder geval.
Mijn (t)huis staat in mijn vorige woonplaats.
Ik mis de drukte. Ik mis de veelheid aan culturen.Ik mis het dat hier niet iedere 5 minuten een bus gaat. Dat de trein richting mijn woonplek maar twee keer per uur gaat. Dat het 3 uur reizen is. Ik mis de drukte. Het feit dat hier op zondag de winkels niet open zijn. Ik mis het feit dat ik niet de drukte van de stad in kan. En niet weet waar een fijn parkje is.
Ik woon hier nu 2 weken, en mis A echt. Het went, hoop ik.
Ik ben hierheen gekomen om mijn droom te volgen. Mijn droom die eindelijk uitkomt. Waar ik zoveel moeite voor heb gedaan.
Ik hoop hier snel te wennen en dit ook mijn thuis te kunnen noemen.

DIGID

2009-09-03T21:48:00.002+02:00

Again...
Hoe vaak kun je dat ding vergeten??
Nou, vaak! Zucht....
Peins, peins, peins...
Gelukkig mag je hem vaker dan 1keer aanvragen.

verhuisd en aan het werk

2009-09-03T18:45:00.002+02:00

De dozen staan nu in mijn nieuwe woning en ik ben begonnen op mijn nieuwe werk. Tot nu toe is het erg leuk, hoewel ik het wel erg rustig heb nog! Maar dat zal wel niet zo lang meer duren vrees ik. Mijn kat is alweer een beetje gewend. Ze at een paar dagen erg slecht, maar eet nu weer de oren van mijn kop. Helaas is ze nog wel erg miauwerig. Bij voorkeur om een uur of 5 in de ochtend. Hopelijk went mijn monster snel!

Moving....

2009-08-28T21:17:00.004+02:00

Sommigen weten het al. Ik ga verhuizen. 3uur van mijn huidige woonplaats af. Als je me een jaar geleden had gezegd dat ik uit A weg zou gaan, dan had ik je uitgelachen. Maar nu ga ik toch echt (met pijn in mijn hart, dat wel) weg.
Voor een droombaan. Ik ben er zo blij mee. Eindelijk gaat mijn droom uitkomen.
Maar jeetje, wat geeft verhuizen een hoop stress...

Huizenjacht (10 huizen bezocht, uiteindelijk een leuk huisje gevonden) Behangjacht (weken gekeken wat ik wilde, uiteindelijk bij de Decorette een leuk behang gevonden) klussen (weekend lang behang gestoomd) en een klusjesman ingeschakeld (die mij doodleuk opbelde omdat de Decorette te weinig behang had berekend....)
Als het goed is ligt morgen mijn vloer en is de kamer bijna behangen (duim, duim)
dan nog schoonmaken en maandag verhuizen om dinsdag weer aan de bak te gaan.

Mijn huis staat vol met dozen. Er staat nog een hoop in mijn huis wat nog in dozen moet.
Mijn kat vind het geweldig. Veel dozen betekent dat ze een hoop verstopplekjes heeft, waaronder in de dozen. (overigens; de kat in de verhuisdoos is niet mijn kat!)

Ik vind het allemaal erg spannend!

Weegschaal deel 2

2009-08-17T21:12:00.002+02:00

Vandaag een afspraak met de dietiste gehad. Ik heb haar een mail gestuurd over het uit de hand lopen van het wegen. Ze reageerde heel lief en begripsvol. Gelukkig werd ze niet boos, waar ik heel bang voor was.
We hebben samen gezocht naar een oplossing. Tijdelijk zal ik de weegschaal in de kelder gooien. Hem weggooien vond ze ook een goed idee, maar dan kan ik ook niet in de gaten houden of ik niet te erg aan het afvallen ben, dus tja...
Nu nog een manier vinden om met mijn spanningen om te gaan, ze blijven maar toenemen.
Ik wil hardlopen, niet meer eten... Maarja, dat zal maar tijdelijk werken.
En ik wil niet meer afvallen. Ik wil niet weer falen, niet weer een opname. Het mag niet. Het kan niet. Niet nu. Het mag gewoon nu niet. Hoe moeilijk het ook is, het mag niet.
Ik mis het om met M te praten.

weegschaal...

2009-08-12T21:54:00.002+02:00

Een van mijn doelen is: me niet iedere dag meerdere keren wegen, maar netjes een keer per week op een vaste dag, op een vast tijdstip.
De laatste tijd heb ik weer een symbiotische relatie met mijn weegschaal. Ik sta er dagelijks meerdere keren op. Als het getalletje lager is dan X dan ben ik blij, als het hoger is, dan stap ik er nog een keer op en nog een keer en nog een keer. Net zolang totdat ik of een enorme kater heb, of ik weg moet.
Als het een paar dagen lager is dan X dan stel ik X bij naar beneden.
Gek word ik ervan en dood ongelukkig.
Maar ik kan het niet doorbreken. Het lukt me gewoon niet. Ik word zo gespannen als ik me een paar dagen niet weeg. Dan voel ik me zo enorm dik, alsof ik 2X weeg. En het enige wat dan helpt; wegen.

hittegolf

2009-08-06T00:14:00.002+02:00

Met mijn ondergewicht heb ik het snel koud. Maar met een hittegolf kan ik niet goed afkoelen en heb het weer snikheet. Zonder veel te zweten....
Ik kan nu niet slapen door de hitte, kan mijn warmte niet meer kwijt en blijf maar woelen, waardoor mijn bed nog warmer is...
De afgelopen week heb ik sowieso slecht geslapen. Zaterdag had ik een nieuw kussen gekocht, waar ik maar niet aan kon wennen. Zondag dienst en tot 6 uur! in touw. Maandag was ik overdag in slaap gevallen en tja, dan kan ik ook nooit meer slapen in de avond. Gisteren en vannacht is het echt snikheet...
Hopen dat het weer een beetje af gaat koelen...

achtbaan van gevoelens

2009-07-19T22:16:00.001+02:00

Ik heb het idee op adrenaline te leven.
Ik mis iemand om tegen te praten die mij kent, maar die niet tot mijn vriendenkring behoort. (ahum, dat is M dus)
Er speelt te veel, waar ik over blijf piekeren wat ik met niemand kan bespreken. Slapen gaat slecht. Ik blijf maar piekeren.
Ik ben zielsgelukkig en dodelijk ongelukkig tegelijk.
Ik zit in een achtbaan van gevoel. Hij blijft rijden. In het begin was dat fijn. Nu raak ik het overzicht kwijt, word ik misselijk en hoop dat hij de volgende ronde stopt.
Maar hij blijft doorrijden. En door... En door...

Ik mis steun. Iemand die me een handvat geeft. Iemand die aan mijn kant staat. Die orde kan scheppen in de chaos. Iemand die een arm om me heen slaat. Die zegt: het is goed en het komt goed.
Ik heb het gevoel dat mijn omgeving alle keuzes die ik maak ziet als de verkeerde keuzes. Dat zijn het niet.
Ik ben doodsbang, maar ook weer niet....

Nu ik dit typ prikken de tranen in mijn ogen. Tranen die er al een tijdje achter zitten, maar die steeds weer weggedrukt worden.
Daar achter zit een ander gevoel, wat dat is weet ik niet. Ik wil het niet voelen.
Ik wil sterk zijn. Ik wil niet huilen. Maar de tranen blijven komen. Stromen langzaam omlaag.

Ik spreek mezelf toe; het is goed. Het mag. Maar tegelijk weer die strenge stem. Ik stel me aan.... Ik moet alles gewoon maar kunnen, zonder gevoelens....

(inmiddels is het een half uur later, is mijn laptop verzopen en ben ik uitgeput en duizelig)

:)

2009-07-10T20:02:00.002+02:00

Ik heb een heel lekker luchtje gekocht een tijdje terug en ben er zo blij mee;
Pure purple van Hugo boss. HMMMMM

update

2009-07-05T21:17:00.003+02:00

De laatste week gaat het eigenlijk wel goed. Het lekkere weer doet me goed.
Dinsdag ben ik voor het laatst voor de vakantie bij M geweest en het ging goed. Ik heb een beetje het idee dat ik mijn vleugels aan het uitslaan ben. M staat langs de zijlijn. Spoort me aan als ik niet durf. Geeft tips en vangt me op als ik val.
En langzaam aan ben ik aan het fladderen. Vliegen nog niet, maar fladderen. En het lukt. Ik ben steeds meer de Lizzy die ik wil zijn.
Soms gaat het enorm fout. Dan wil ik niet meer eten, weeg me keer op keer. Maar ik durf dat steeds meer te bespreken. En merk dat M niet boos wordt. Maar me wil helpen.

Ik ga ook steeds meer experimenten aan. Zomaar. Deze week (sinds vrijdag) loop ik in korte mouwen rond. Doodeng. Ik heb het idee dat mijn armen enorm lelijk zijn, hoewel er niets raars aan te zien is... Met M heb ik dit al 3 jaar op mijn to-do-lijstje. En nu, spontaan, pak ik het aan.

mac-probleem

2009-06-26T14:08:00.003+02:00

Mijn mac typte de laatste tijd niet zo lekker meer. Ik moest de toetsen ontzettend hard indrukken om iets te kunnen typen, soms wel een keer of 3 voordat hij iets deed.
Omdat ik een erg harige kat heb, heb ik mijn toetsenbord maar eens uit elkaar gehaald (niet tegen de Mac-dealer vertellen hoor!!) of, nouja, gesloopt.
De toetsjes zitten met een soort plastic dingetje vast en bij het laatste toetsje, toen mijn toetsenbord weer Loeder-haren-vrij was, brak deze af... STUK....
En natuurlijk kreeg ik dat ding er met geen mogelijkheid meer op. Dus ik vandaag naar de Mac-store, die jongen keek heel technisch, maar kreeg (gelukkig) het toetsje er ook niet meteen op. In ieder geval, hij doet het na een kwartier prutsen van de technische jongen weer en ik hoefde er niets voor te betalen :)

afgewezen...

2009-06-19T10:25:00.003+02:00

In de gymzaal
op de bank
het meisje
wat niemand kiest

Omdat altijd
door haar schuld
haar team
toch weer verliest

De echo
van de leegte
de schaduw
van gevoel

De zinloosheid
hiervan
wegmoffelen
het primaire levensdoel

Afgewezen
eenzaam
gewond
door de strijd

Haar wonden
likkend
die niet helen
met de tijd

Op een stoeltje
op de gang
voor haar
een man in pak

En weer een kans
op weer iets nieuws
waar zij
haar energie in stak

En weer
een afwijzing
weer
een nee

Verdriet
vakkundig weggestopt
de leegte draagt zij
met zich mee

Gevoel verstopt
de deur op slot
niet meer eten
niets meer voelen

De leegte
weggedrukt
het middel
heiligt de doelen

En weer opnieuw
een nieuwe kans
waarop zij
telkens wacht

De kans verknald
leven vergald
de emoties
rusten zacht

Afgewezen
eenzaam
gewond
door de strijd

Haar wonden
likkend
die niet helen
met de tijd

Hongeren
tot ze niet meer kan
met als enig doel
haar gevoelens weg te maken

Zodat
de volgende afwijzing
haar hopelijk
niet meer zal raken

weer een nieuw berichtje...

2009-06-14T22:34:00.004+02:00

Weer een nieuw berichtje.
Ik merk dat ik er behoefte aan heb van me af te schrijven.

Het harde werken begint steeds meer zijn tol te eisen. Ik ben doodop, maar slaap erg slecht. Ik ben prikkelbaar. En begin me meer af te sluiten.
De diensten zijn loodzwaar. Ik durf het niet toe te geven omdat mensen van me verwachten dat ik het niet vol zou houden en ik het dus wel vol wil houden.

De laatste keer, een paar weken geleden, ben ik bijna flauw gevallen. Ik werd na een paar uurtjes slapen uit mijn bed gebeld, stond op en ging bijna tegen de vlakte.
Toen ik dit aan E, de diëtiste, vertelde werd ze een beetje boos.
Ze vroeg me of ik me wel besefte wat er was gebeurd als ik echt was flauwgevallen? Nou, zei ik, dan kom ik vanzelf weer bij..
Maar wat nou als ik ergens tegenaan zou vallen? Tja, daar had ik niet aan gedacht. Eigenlijk had ik ook niet verwacht dat ik echt flauw zou vallen. Ik bedoel: ik ben vaak duizelig, maar slechts een keer echt flauw gevallen. Verder wel vaak bijna, maar dan ook weer niet zo bijna als een paar weken geleden.

Ik weet niet meer wat wijsheid is. Het aan mijn baas vertellen? Het met M bespreken (als ze weer beter is, ze was afgelopen vrijdag ziek)
Ik weet toch al wat mensen gaan zeggen; of ik moet aankomen, of ik mag geen diensten meer doen. En dan hebben al die mensen gelijk; zie je wel... ik kan het niet aan...
Maar alleen door blijven vechten trekt me ook niet. Dat blijf ik niet trekken....

hoe het echt gaat...

2009-06-05T20:28:00.006+02:00

Het gaat niet goed meer.
Ik weet niet zo goed wat er aan de hand is. Ik voel me waardeloos en stom. Niet gezien.
In de grote mensen wereld denkt iedereen dat ik me wel red. Dat ik geen hulp nodig heb. Geen steun.
Maar dat is niet zo. Het gaat niet meer. Ik ben zo moe. Ik wil steun. Ik wil iemand die onvoorwaardelijk in mij gelooft. Maar diegene bestaat niet.
Naar mijn omgeving doe ik mijn masker op: alles gaat prima.
Maar het gaat niet prima en ik baal ervan dat er niemand door mijn masker heenprikt.

Zo, dat is eruit. Ik baal. Dat niemand mij ziet. Dat niemand ziet wat voor een dappere stappen ik zet. En dat ik het daar toch echt wel moeilijk mee heb.
In de kliniek (4 jaar geleden ruim) zagen mensen nog wel dat ik het moeilijk heb. Maar sinds mijn ontslag ziet niemand dat meer. Alles gaat goed. Ik mag het niet moeilijk hebben. Maar ik heb het wel moeilijk.

Ik voel me zo afgewezen. Als een klein meisje wat met gym als laatste op de bank achterblijft. In een donker hoekje wegkruipt. Omdat anderen toch gaan zeggen: wij willen ... niet in ons team... Zij is stom!

Ze krijgt geen steun, niet van de leraar, niet van haar ouders. Van niemand. Als je haar probeert te troosten dan duikt ze verder ineen. Ze wil niet aangeraakt worden, is dat niet waard. Huilen mag niet. Dat is voor watjes.

Ik probeer het meisje te troosten wat in me zit. Haar te zeggen dat het niet waar is wat ze zeggen, maar ze kijkt me alleen maar aan met haar blauwe ogen. Doodsbang voor de wereld om haar heen. Bang om op te vallen. Bang om uitgelachen te worden. Bang voor de grotemensenwereld. Waardoor ze heeft besloten om maar altijd klein te blijven. Door niet te eten. Niet voor zichzelf te zorgen.

Het meisje ben en was ik. Ik probeer haar te troosten, haar te zeggen dat ze er wel mag zijn. Ook al geloof ik het zelf ook niet. Maar ben daar zo onhandig in dat het meisje weer weg glipt, in een ver hoekje....

soms

2009-06-02T22:03:00.002+02:00

Zo ineens...
Verdwijnen er wel eens blogjes.....
Omdat ik het niet durf te laten staan....
Omdat ik het stom vind dat ik me er druk over maak....
Omdat ik niet wil onthouden wat er door me heen ging....

voor de wind

2009-05-07T22:23:00.003+02:00

Het is echt enorm leuk op mijn nieuwe baan. Ik voel me er erg thuis en vind de patienten en collegae erg leuk!
Maandag sollicitatie voor de opleiding, ben benieuwd!!

alweer: afscheid...

2009-04-22T19:28:00.002+02:00

Met gemengde gevoelens ga ik morgen voor het allerlaatst naar mijn huidige werk.
Opgelucht omdat ik toch merkte niet geheel gelukkig te zijn daar.
Maar ook heel verdrietig, met pijn in mijn hart. Afscheid nemen van lieve collegae (sommigen ook wat minder lief haha)
Afscheid van mijn laatste patienten. Vandaag afscheid genomen van 'mijn' patiente.
Met pijn in mijn hart. En een brok in mijn keel.
Met veel moeite, en heel veel uitstel.
Ik laat haar los.....

Bang!

2009-04-17T20:28:00.002+02:00

Vandaag ben ik bij M geweest. De afgelopen keren hebben we het over motivatie gehad. Maar iedere keer als ik iets positiefs denk dan komen er miljoenen negatieve gedachten. Vandaag probeerde ze mijn negatieve gedachten te doorbreken. Ze vroeg me een alternatief te bedenken. Ik kon het gewoon niet. Ik kon niets bedenken. Ze kwam met alternatieve gedachten, maar als ik erover nadacht en praatte dan werden mijn negatieve gedachten steeds heftiger.
We raakten op een dood spoor. Ik voelde me niet meer veilig.

M vroeg me te beschrijven hoe de afgelopen weken voor mij zijn geweest. Ik vertelde het vooral erg zwaar te hebben gehad. Dat mijn beweegdrang en mijn dwang om af te vallen heel erg zijn toegenomen.
Dat ik me af en toe voel alsof ik op een groot kruispunt sta. En dat ik niet weet waar ik heen moet gaan. Dat ik niet durf over te steken. Dus maar blijf staan. M zei dat ze het idee had aan de andere kant van het kruispunt te staan. Me probeerde om de goede kant op te leiden, maar dat mijn destructieve gedachten steeds sterker worden als ze me de goede kant op leidt. En dat ik dan weer een stapje terug doe. Of terugdeins. Of dichtklap.
Ze weet niet meer zo goed hoe nu verder. Ze wil niet meegaan in mijn destructie, maar weet niet hoe deze te omzeilen.

De volgende keer gaan we het hebben over hoe nu verder. Ik ben bang. Bang dat ze me niet verder kan helpen. Of het niet meer wil.....
Ik ben doodsbang. Dat ik deze es nooit zal overwinnen.

Afscheid nemen bestaat niet....

2009-04-08T21:32:00.002+02:00

Ik ben begonnen met afscheid nemen van mijn patiënten. Maar jeetje, wat valt me dat zwaar zeg.
In de 10 maanden (soms korter) die ik de meeste patiënten ken ben ik een band met de meeste mensen aangegaan en ineens ga ik die verbreken. Van sommigen dacht ik dat ik er niets mee had. Of dat zij mij niet leuk of goed vonden. Tot ik zei dat ik weg zou gaan en ze ineens heel stil werden of verdrietig. Heel gek. Ik heb nog nooit zoveel lieve en welgemeende complimentjes gehad. Nog nooit zoveel patiënten gehad die me even aanraakten. Een hand op mijn arm legden. Of even langer mijn hand vast hielden.
Ik had nooit verwacht dat IK het zo moeilijk zou vinden. Dat ik me zo naar zou voelen. Alsof ik mijn patiënten in de steek laat, en dus geen goede dokter ben.
Het aftellen is begonnen. Voor het eerst in mijn carrière neem ik op een goede manier afscheid. Als co-assistent ben je te kort op de afdelingen, op de afdeling had ik veel minder een band met de patiënten en was ik ongeveer een maand van te voren alleen nog maar brieven aan het schrijven, zodat ik bijna geen patiënten meer zag.
Ik merk dat het hele afscheid nemen veel van me vraagt. Ben in de avond enorm moe, pieker veel, blijf meer malen dan normaal. Want sommige patiënten zie ik nooit meer en ik hoop dan maar dat ik het goed heb gedaan.
Het is normaal. Ik weet het. Afscheid nemen hoort bij je werk als dokter. Twijfelen of je het goed gedaan hebt ook. Maar het kost meer energie dan ik bedacht heb.

mijn poging om de huisarts te bellen....

2009-04-05T21:24:00.003+02:00

3 weken geleden heb ik dus bloed laten prikken en durf nog steeds niet voor de uitslag te bellen. vrijdag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en gebeld. Was de praktijk dus dicht... :(
Baal er wel van. durf ik eindelijk te bellen....

Flarden

2009-03-27T09:37:00.004+01:00

Flarden herinneringen
Jagen door mijn hoofd
Flarden van zinnen
De emoties verdoofd

Flarden van gesprekken
Raken kant nog wal
Flarden van mijn leven
Die ik mij nooit herinneren zal

Flarden van gedachten
In mist gehuld
Flarden van leegte
Die mijn hoofd hebben gevuld

Dit is nav wat er dinsdag bij M gebeurde.
Ik ben bang. En er is niemand die iets voor me kan doen om dit over te laten gaan.
Ik wil dit aan M laten lezen zodat ze me beter begrijpt en misschien kan helpen om hiermee om te gaan. Het doet zoveel pijn...

Veel lef, maar niet trots

2009-03-25T10:48:00.002+01:00

Gisterenavond bij M heb ik het over mijn relatie met J gehad. Al een tijd stuiten we op het probleem dat J me niet aan mag raken. Ook niet even een arm om me heen. Ik verkramp dan en duw hem weg. Het mag niet. Absoluut niet. Hij mag me niet lief hebben. Hij mag mij lichaam niet aanraken.
M heeft heel erg ver doorgevraagd, en ik heb dat geaccepteerd. Het was moeilijk en ik schaam me dood, maar ik vertrouw haar hierin.
Op een gegeven moment klapte ik dicht en liet M maar praten. Ik weet niet wat er verder is gezegd. Slechts flarden. Steeds weer wisselde het me afsluiten zich af met haar heel even toelaten. En me dan snel weer afsluiten...Ik kon niet meer tot de realiteit komen. Ook niet toen ze me vroeg om een voorwerp uit de ruimte te beschrijven en alleen maar aan dat voorwerp te denken.
Ik ben niet trots op wat er gisteren is gebeurd. Kan nog steeds mijn hoofd er niet bijhouden. Ik heb een opdracht gekregen, maar weet echt niet meer wat deze inhoudt.
De enige juiste stap is om haar te mailen en het te vragen, maar ik durf niet.
En zo houd ik mezelf in de klem.......

huisarts

2009-03-23T20:52:00.000+01:00

Vandaag ben ik uiteindelijk toch naar de huisarts gegaan.
Ik had een afspraak op het spreekuur van de assistente omdat het spreekuur van de huisarts al helemaal vol zat. Ze keek in mijn keel en zag daar wat troep op mijn amandelen zitten. Dus zij de huisarts erbij gehaald.
Die vertelde dat het nu niet ontstoken meer was, maar dat er inderdaad wel iets op mijn amandelen zat. Als ik wilde dan kon ze wel een recept schrijven.....

Toen stond het huilen me nader dan het lachen.
Ik heb al een week last. Ben al een week ziek. Voelde me toen ook bepaald niet lekker....
Ik vertelde haar veel last te hebben. En dat het niet beter werd. Dat ik al bijna een week niet naar mijn werk was geweest. Omdat ik maar een uurtje kan praten. En dat ik heel erg graag weer gewoon aan het werk wilde.
Om een lang verhaal kort te maken. Ze heeft me weer wat rustiger gemaakt door uit te leggen dat het niet erg is om het aan te nemen en dat ik me er weer beter door ga voelen.

Vandaag ben ik begonnen. Tot nu toe word ik er alleen maar zieker van, maar dat is normaal. Hoop dat het snel weer beter gaat.

dinsdag-woensdagnacht 2uur:
Het gaat weer minder... Keel voelt een stuk beter, maar ik blijf me maar koortsig voelen.
Ben net klam wakker geworden en was helemaal heet. Heb maar 2 paracetamol genomen in de hoop dat het helpt om me weer beter te voelen....
Oh, ik baal hier zo van!!

Echte en valse pijn...

2009-03-21T20:34:00.000+01:00

Bij M ging het vrijdag over echte en valse pijn.
Echte pijn is pijn door bv een verlies of ziekte. Valse pijn is de pijn die je creëert om die pijn weg te maken. Bv door je schuldig te voelen of door boos te worden.

Door een oefening (ik moest stilstaan bij mijn lichaam en wat ik daarbij voelde) raakte ik in paniek en kwam ik bij een kernzinnetje wat mijn hele leven al speelt: 'Ik mag er niet zijn.' In eerste instantie durfde ik dat niet tegen M te zeggen, maar na enig aandringen vertelde ik het haar toch.
We gingen een oefening met het zinnetje doen. M schreef het zinnetje op een briefje en plakte het op een bal. Toen kraste ze het woord 'niet' weg. De eerste oefening was dat ik de bal weg moest slaan. Ik raakte hierdoor steeds meer in paniek en gooide op een gegeven moment de bal weg. De tweede oefening was om de bal bij me te houden. Ik grapte nog 'dat is lekker makkelijk'.
Ik pakte de bal aan en las de tekst. En moest bijna huilen. Het raakte me zo erg.

Volgens M was ik bij een ware pijn gekomen, terwijl toen ik de bal wegsloeg en in paniek raakte ik bij mijn valse pijn kwam. Het doet pijn, die ware pijn. Meer dan mijn valse pijn...Waarschijnlijk ben ik die al gewend...

ziek....

2009-03-19T10:00:00.000+01:00

En toen ineens had ik een keelontsteking.
Het begon maandag toen ik wakker werd met keelpijn. Erge keelpijn. Maar ach, dat heb ik wel vaker, vooral als ik verkouden ga worden. Maar ik werd niet verkouden...
Dinsdag had ik nog meer pijn. Ik ben naar mijn werk gegaan, maar voelde me alles behalve lekker. Die nacht heb ik heel slecht geslapen. Ik werd steeds wakker van de pijn en bleef maar woelen. Gisteren ben ik ziek naar huis gegaan.
Ik had in de ochtend meteen al aangegeven me niet lekker te voelen. Mijn collega heeft me min of meer naar huis gestuurd. Ik zag lijkbleek. Kon niet praten zonder pijn. Had het afwisselend koud en warm (voornamelijk ijskoud) Mijn benen leken van rubber, vast in drijfzand....
Vannacht heb ik weer slecht geslapen. Toen ik wakker werd had ik pijn en dat werd alleen maar erger toen ik een paar druiven had gegeten. Ik heb mijn manager gebeld en me ziek gemeld.
Later heb ik mijn baas gebeld. Ze zorgt ervoor dat mijn afspraken waargenomen of afgezegd worden. Zaterdag heb ik dienst. Van haar mag ik die dienst niet doen. Ze belt hem af voor me. Aan de ene kant is het goed. Ik kan niet eens 5 minuten praten zonder dat het pijn doet. Aan de andere kant moet nu wel iemand anders mijn werk doen. En dat valt me erg zwaar. Ik hoop me maandag weer goed te voelen. En naar mijn werk te kunnen. Eerst maar kijken hoe het vandaag en morgen gaat. Mijn amandelen zijn immens groot. Ik heb enorme klieren in mijn nek. Alles doet pijn, alleen ademen en typen niet. Het voelt niet goed. Ik heb wel vaker keelontstekingen, maar ben nooit zo ziek.

sollicitatie-ellende....

2009-03-04T18:26:00.000+01:00

Ik word er gek van!
Ik ben aan het solliciteren voor een andere arts assistenten plek, maar het lukt me niet goed om de baan te vinden die ik wil. Vorige week een sollicitatie, waarbij ik wel ben aangenomen, maar toen toch besloten om de baan niet te nemen. Er zaten te veel nadelen aan deze baan.
En nu ben ik dus weer op zoek naar een andere baan. Ik heb nog wel even, mijn contract loopt nog niet af. Maar ben er onbewust zoveel mee bezig....
Peins, peins....

dissocieren....

2009-02-20T19:21:00.000+01:00

Vandaag ben ik bij M geweest. Het was heftig.
We hebben het over een situatie van enkele weken geleden gehad. Ik kwam in een situatie terecht waarbij ik me heel erg angstig voelde. Ik weet alleen maar dat ik dat gevoel had. Verder weet ik het niet meer. Ik kon me niet meer op de wereld om me heen concentreren. Volgens M heb ik gedissocieerd.
Ik vind het eng. Ik weet dat ik soms bij M ook dissocieer, hoewel ik het nooit zo noem an sich. Maar heb het nooit buiten de therapie-omgeving gedaan.

Het kostte me veel moeite om weer 'bij' te komen, toen. Ik heb een aantal nachtmerries gehad over de situatie (ik laat even in het midden wat dat was, als jullie het niet erg vinden) Voelde me thuis ook heel onveilig en niet 'bij'...

Het erover praten was erg moeilijk voor me. Zowel M als ik weten niet waardoor het komt dat ik er 'niet meer bij was' We hebben het er niet echt over gehad. Daar was de tijd ook niet voor. M denkt dat het iets heeft getriggerd. Ik kan niet bedenken wat. Het is verwarrend. Angstaanjagend.
Toen ik het erover had, raakte ik weer heel erg aangedaan.
Het is nooit buiten de therapie gebeurd. Of in ieder geval nooit erg lang.
Binnen de therapie gebeurt het wel. Maar daar heb ik M altijd die me helpt om eruit te komen.
We hebben het nooit een naam gegeven. En nu ineens heeft het het plakkertje waarvan ik vreesde dat het op mij van toepassing is.

Ik heb een kater overgehouden van vandaag. Aan de ene kant: ze nam me serieus, maar kapte het toen snel weer af.

Ik heb het met M niet erover gehad wat ik eraan kan doen. Van binnen de therapie weet ik dat het helpt om weer contact te maken met 'de wereld om me heen' Vaak helpt het ook om te bewegen.

Ik voel me een beetje een aansteller.
M heeft een plakkertje geplakt (weer een nieuw plakkertje) en we zijn over gegaan op andere dingen. Als ik wilde, dan mocht ik het er een andere keer over hebben..
Welgeteld hebben we het er 10-15minuten over gehad.

Volgende week is M (weer!) op vakantie. Langzamerhand krijg ik het idee dat ik niet heel erg belangrijk ben. We hebben ooit afgesproken om elkaar iedere week te zien, maar intussen is het om de week geworden. Ik vind het wel prima zo. Ik red me wel alleen....
Tegelijk weet ik dat dit een hele gevaarlijke gedachte is. Ik red mezelf niet alleen. Dan had ik dat allang al gedaan. Als ik mezelf echt wel alleen redde, dan zou ik geen es hebben, dan zou ik niet dissocieren. Niet binnen de therapie en ook niet erbuiten.

Ik voel me in de steek gelaten door haar.
Ik vertrouw haar. Ik vertrouw in haar kunde. Maar vandaag heeft ze me laten stikken.
Ik vertelde dat ik heel erg in de war raak door alle gevoelens die ik gedurende de dag heb. Dat ik deze gevoelens niet wil hebben. Dat ik niet weet wat ik ermee aanmoet. Het was een schreeuw om hulp. Om erkenning dat ik niet de enige ben. Het enige wat ze erover zei was dat ze wilde weten wat ik daarbij voelde. Toen ik zei dat ik er angstig van word ging ze er verder niet op in....

Ik weet niet meer wat te doen. Het is een chaos in mijn hoofd. Ik ben bang, verdrietig. Allerlei gedachten en gevoelens nemen een vlucht. Ik heb het idee dat mijn gedachten en gevoelens mij beheersen ipv andersom.

Het is een heel warrig verhaal geworden, heb ik het idee. Ik wil het even kwijt en hoop dat ik het durf te laten staan.

kat op dieet...

2009-02-16T17:48:00.000+01:00

Een beetje op zijn Lizzy's, maar wel verantwoord.
Ze at te veel. Veel te veel en werd te dik.. Erg dik... En lui!
Dus heb ik haar op z'n Lizzy's op dieet gezet. Lightvoer. Precies de aanbevolen hoeveelheid (en daar heeft ze mazzel mee, op z'n Lizzy's is dus heel weinig light voer)
En ze valt af! Ze wordt actiever.... Aanhankelijker..... En haalt weer kattenkwaad uit.. (SOMS.. kan ik haar wel achter het behang plakken!)
Maar het gaat echt beter met haar.

drukke week, geen rust in mijn kont

2009-02-15T22:10:00.000+01:00

De aankomende week word een enorm drukke week. Mijn complete week is al volgepland. Tot en met zaterdag. En ik word er super onrustig van. Ik kan mijn rust niet vinden van de week. Normaal heb ik ook wel een aardig vol geplande week, maar plan ik ook mijn rust in. Deze week heb ik alleen maar verplichtingen. Geen dingen die ik echt leuk vind (tot nu toe niet)
Ik zie tegen de week op!
En ben nu al doodop, terwijl ik morgen dienst heb...

M gisteren (alweer)

2009-02-11T20:12:00.000+01:00

Gisteren was ik bij M geweest. De vorige keer ben ik weggelopen. Of eigenlijk weggerend. Ik was bang, wilde niet naar haar toe. Maar heb mezelf bij elkaar gepakt en ben gegaan.

In het begin was ik heel kortaf en boos (dat had M ook wel door overigens) M vroeg me hoe het ging (prima!) en merkte toen op dat ik normaal wel wat langer van stof ben. Daarna vroeg ze of ik de evaluatie van de vorige keer had uitgewerkt (Nee, ik had wel meer aan mijn hoofd) M vroeg me wat er aan de hand was. En of het met de vorige keer te maken had. (JA) Ze vroeg me om er iets meer over te vertellen. Ik zei dat ik niet wist of ik het wilde omdat ik me niet kwetsbaar op wilde stellen. Maar M vroeg door en uiteindelijk kwam alles eruit. De vorige keer, dat ze me gekwetst had, gedoe op mijn werk de afgelopen week. Ik zei dat ik er verdrietig van werd. En begon te huilen. Niet twee tranen, maar het ging maar door. M was lief. Ze vroeg door. Maar liet me ook de ruimte. We hebben het over de vorige keer gehad. Ze heeft nog een keer uitgelegd wat ze bedoelde. Ze steunde me. Liet me in mijn waarde (ook toen ik zei dat ik zou willen dat iemand me eens zou zeggen dat ik wel een goede en lieve dokter ben en ook toen ik haar eerlijk vertelde dat ik van een deel van mij helemaal niet beter MAG worden)

Gisteren was ik nog verdrietig, vandaag een stuk rustiger. Ik lijk me ook een beetje beter te voelen. In ieder geval niet meer zo boos. Ik trap niet meer overal tegenaan....

:'(

2009-01-29T21:15:00.000+01:00

Deel 2
Ik las net mijn afwijzing op de mail. (de opleider had het gemaild)
Je was het bijna, maar helaas....
Het doet zoveel pijn. Ik wil dit niet voelen. Ik wil niet huilen. Maar de tranen blijven stromen. Het doet pijn. Veel pijn. En de pijn was net over....
*AU*

:(

2009-01-27T21:39:00.000+01:00

Ik ben afgewezen voor een AIOS plaats. Alweer. In totaal al de 8e keer. Ik wil dit heel graag, maar het is me niet gegund. Vrijdag kreeg ik het te horen. Ik kon alleen maar huilen.
Maandag weer naar mijn werk gegaan. Mijn directe collega is wel aangenomen en mega-blij. En ik? Ik trek me steeds meer terug. Het doet pijn. Heel erg veel pijn.

Vandaag had ik een gesprek met M. Het was een rot-gesprek. Het ging niet goed, en eindigde ermee dat ik me gekrenkt voelde. Ik gaf dat aan, vervolgens zei M dat ze het niet zo had gezegd maar dat ik het ervan maakte. Maar even later zei ze hetzelfde maar dan in andere woorden. Weer een krenking. Ik kon dat niet aan. Wilde weg, maar kon dat niet (voordeur zat op slot, we zitten in een soort kantoorpand)
Ik krijg de gedachte die ik toen had maar niet uit mijn hoofd. M zei dat ze het helemaal niet zo bedoelde. Dat ze dat niet gezegd had en nooit zo zou zeggen. Ze vroeg me de gedachten daar te laten, er niet over te piekeren. Ik wilde alleen maar weg. Zei op alles dat ik het wel zou doen.

Eenmaal buiten was ik woedend. Ik wilde nooit meer naar M toe. Maar daar schiet IK niets mee op. Ik mag M graag. Bereik veel met haar. Ze MAG me helpen. Tot vandaag. Als ik nu wegvlucht ga ik nooit meer terug. Als ik nu vlucht dan verlies ik deze strijd. Als ik nu vlucht dan betekent dit automatisch een opname. Niet meteen, maar wel binnenkort.
Ik moet ervoor zorgen dat de gedachten die ik had toen ik bij M zat mijn gedachten de komende week niet overheersen. Ik wil niet blijven wegrennen als iemand me raakt. Of in dit geval als M me raakt. Maar het is verdomd moeilijk....

M Alweer....

2009-01-09T21:35:00.000+01:00

Ik ben vandaag weer bij M geweest. De laatste keer was ruim 3 weken geleden.
Het gesprek met M was erg zwaar en erg confronterend. We begonnen over koetjes en kalfjes (vakantie, wat ik gezien had enz) maar het werd al confronterender. Ik heb haar uitgelegd hoe ik me voel (dik en zwak) en moest van haar met een touw aangeven hoe dik ik dan was. Toen moest ik het touw zoals dat er lag om me heen leggen. Er bleef een heel stuk over....Het raakte me...... Maar ik kon dat beeld niet vast houden.
M merkte op: je past er wel 3 keer in. Ik geloofde dat niet. Werd bozig, opstandig. Het was niet zo. Het klopte niet.

We hebben het over het beeld gehad wat ik van mezelf heb. En hoe anderen dat zien. Over hoe ik anderen zie (altijd veel dunner dan ik ben onafhankelijk van bouw en BMI)

M zei dat ik dat beeld probeer te normaliseren door af te vallen en niet te eten, maar dat het beeld in mijn hoofd daardoor alleen maar groter werd. Ik zei dat ik niet heb meegemaakt dat het anders werd als ik echt aankwam. Dat die vetjes die ik overal voel er dan ook echt zitten.

Ik zei dat het me dik voelen niet de enige reden was om niet te eten. Het voorkomen van dat het werkelijkheid gaat worden en het niet meer willen voelen spelen ook een belangrijke rol.
Ik vertelde ook dat ik denk dat ik voor de vakantie ben ingestort juist OMDAT ik voel. M was het daar niet mee eens.

Aan het eind van het uur vroeg ze me hoe ik me voelde: enorm kwetsbaar. M was verrast dat ik dat benoemde.(meestal geef ik een cryptisch antwoord) Vroeg me wat ik daarbij dacht. Ik zei dat ik het niet wist. Ze zei: ik hoop dat je jezelf mag toestaan om dit te voelen, maar ik denk niet dat dat van jou mag (ze kent me al langer dan vandaag) Dat was nou precies wat ik dacht: hoe kan ik dit gevoel wegmaken? Hoe zorg ik dat dit weer weg gaat? Ik wil dit niet voelen.
Ik heb met M afgesproken om te proberen het gevoel niet meteen weg te maken.

Nu ik dit zo opschrijf voel ik me weer heel erg kwetsbaar. Of het mag? Nee, eigenlijk niet. Maar het is er. En ik zal het niet meteen wegmaken. Ik voel me nu heel erg kwetsbaar, maar dat mag.... even dan...

nieuw jaar, hopelijk nieuw begin!

2009-01-05T19:10:00.000+01:00

Een nieuw jaar.
Met hopelijk een nieuw begin.

Een nieuw jaar.
Weer nieuwe kansen

Een nieuw jaar.
Vol goede moed.

In opleiding komen, werken aan mijn eetstoornis, liefhebben, vriendschappen onderhouden...

Een nieuw jaar.
Hopelijk een goed jaar.

Vol goede moed begin ik eraan.
Om hopelijk niet teleurgesteld te worden.

stinkpittenzak (BAH)

2008-12-06T22:16:00.000+01:00

Ik heb een hittepitzak gekocht tegen mijn buik-/maagpijn.
Maar wat ik ook doe, dat ding stinkt verschrikkelijk. Ik ga hem denk ik maar wegflikkeren ofzo...
Of gratis weggeven... Ik weet het niet, maar ik word er echt misselijk van.
Morgen maar even kijken voor een andere. Die knuffels met een hart van een hittepit schijnen niet zo erg te stinken. Of eentje met lavendel. Alles beter dan dit....

gemijmer

2008-12-05T14:11:00.000+01:00

Ik blijf balen dat ik niet mocht solliciteren voor de opleiding bij mijn huidige werk. Ik weet intussen wel dat het niets met mij als persoon te maken heeft, maar toch. Ik zou zo graag in opleiding willen komen. Weer een kans minder. Weer een afwijzing. Hoeveel kan ik er verdragen?
Hoeveel tegenslagen kan een mens verdragen? Veel in ieder geval, want ik heb de nodige tegenslagen mogen verwerken. Maar hoeveel tegenslagen kan ik aan? Nog 1, nog 10, nog 100 of 1000en??
En als ik nou 100 ben, zou ik dan spijt hebben van de tijd die ik nu doormaak of zou ik er op terugkijken als een tijd waarvan ik veel geleerd heb?? Zou ik er trots op kunnen zijn? Of zou ik me schamen?
Wat nou als mijn leven anders had gelopen; zou ik dan ook dokter zijn geworden? Zou ik dan ook zoveel moeite moeten doen om in opleiding te komen? Zou ik dezelfde keuzes maken?
Zou ik dezelfde vriendinnen hebben (in ieder geval een aantal niet, die was ik zonder mijn es nooit tegen gekomen.... dat zou wel erg jammer zijn)

*zucht*

Baalweek

2008-11-21T23:02:00.000+01:00

Ik heb een enorme rotweek achter de rug.
Een week of 3 geleden had ik een as gekocht van 70 euri (wat ik erg veel geld vind!)
en die heeft er vorige week de brui aan gegeven.
Op mijn werk was het erg druk, en waren er 2 collegae ziek en eentje op vakantie.
Daar zit je dan in je uppie op een normaal drukbezette kamer. De eerste dag is dat nog wel leuk, maar na een dag of 2-3 gaat dat echt vervelen.
Woensdag kreeg ik bericht over mijn sollicitatie: helaas moeten wij u meedelen....
Ik baal zo erg. Dit is hetgeen ik graag wil, waar ik goed in ben.
En ik mag niet eens op gesprek komen....
Het liefste was ik weggelopen van mijn werk. Had ik ergens even keihard gehuild.
Maarja, dat kan niet.... Ik heb het aan mijn collega verteld (die net weer beter was)
Samen zijn we even het pand uit gegaan om een kopje thee te drinken. (ik heb veel geluk met mijn directe collega)
Gisteren had ik een etentje van mijn werk. Het was eng. Ik was erg bang. Het ging niet goed. Maar ik heb het gedaan. Ik kan er trots op zijn, ook al ging het niet goed...
Hopelijk begint de volgende week beter!!!

chaos

2008-11-15T13:25:00.000+01:00

Een web van schijn
Met mij gaat het goed
Laat me met rust
Het gaat prima zo.....

Een web van schijn
Stort langzaam in
Laat me met rust
Het gaat prima zo....

Een web van schijn
Een web van leugens
In het web verstrikt
Het gaat prima zo....

Laat me met rust
Het gaat prima zo....

Laat me maar
Het gaat niet prima zo
Maar laat me maar
Laat me....

De leugen regeert
Nog heel even
Stort langzaam in
Net als ik.....

Laat me met rust
Het gaat prima zo
Of eigenlijk niet,
Maar laat me maar....

Gisteren bij M geweest, dit is hoe ik me voel....

Alweer....

2008-11-12T18:12:00.000+01:00

Gisteren hadden J en ik weer dansles.
Halverwege de les moesten de heren een plaatsje opschuiven en moest ik ineens weer met 'the squeezer' dansen.
Wederom sloeg de paniek toe. Van de rest van de dansles weet ik me niets meer te herinneren behalve dat ik me beroerd voelde en ik geen contact meer kon maken.
Ik baal.....

Patienten die mijn dag weer goed maken

2008-11-06T22:33:00.000+01:00

Ik ben dol op mijn werk. Ik leef altijd helemaal op van het dokter zijn en het contact met mijn patienten. Vooral als ze lieve dingen zeggen:

~Je bent altijd zo lief.....
~Wanneer ben je klaar met je opleiding?
Nou, dat duurt nog wel even, ik moet nog in opleiding komen
Echt waar?? Ik dacht dat je al in opleiding was, je bent zo goed!
~Dank je wel voor het advies/luisteren/de hulp. Het helpt echt!!
~Wat heb je leuke kleren aan...
~Fijn dat je altijd even tijd voor me neemt

En dan loop je met een grote grijns de spreekkamer uit! Ook al is mijn dag nog zo slecht begonnen!!

Of soms mijn baas die zegt:
~Dat heb je goed gedaan zo!
~Wat een goede brief
~Fijn dat je het zo snel af hebt!!

Maar het allerleukste blijft de complimentjes van mijn patienten. En het feit dat ik zie dat sommigen van hen zich wat beter gaan voelen! Dat kan geen duizend complimentjes overtreffen.

dansles

2008-11-02T11:54:00.000+01:00

Ik zit sinds 4 jaar met mijn vriend op tangoles.
Ik vind het erg leuk, maar door mijn lichaamsbeleving ook erg lastig. De man drukt als het ware het bovenlichaam van de vrouw tegen zich aan. Dat benauwt me altijd al, dus J, mijn vriend houdt hier een beetje rekening mee en heel langzaam aan gaat het steeds beter.

Maar soms moet ik met de dansleraar dansen (die me ook heel dicht tegen zich aandrukt) of moeten we van partner ruilen.

Dinsdag was het weer zo ver. Ik moest met een andere man dansen. Een man die me heeeeeel erg dicht tegen zich aandrukte. Ik raakte min of meer in paniek en het werd niet minder. Ik bleef maar angstiger en angstiger en angstiger worden.
Het was zo erg dat de angst nadat ik was losgelaten door die andere man en weer met J moest dansen niet meer zakte en ik me weer ging afsluiten.....
Oh... ik haat dit zo. Ik ben boos op mezelf... Waarom kan ik dit niet gewoon??

soort van.....

2008-11-02T09:37:00.001+01:00

Sinds vorige week is er veel gebeurd, maar vind de moed niet om er iets over op te schrijven. Er dwaalt van alles door mijn hoofd. Negatieve gedachten, angsten...
Maar ik wil het goede gevoel niet opgeven wat ik kreeg toen ik samen met M aan het evalueren was hoe het de afgelopen 8 keer bij haar is gegaan, wat er is veranderd, wat er goed ging, welke stappen ik heb ondernomen.
Het gevoel omschreef ik als een 'soort van trots' omdat ik het woord trots niet over mijn lippen krijg. Ik kan dat echt niet over mezelf zeggen. Al heb ik iets gedaan waar ik oprecht trots op kan zijn. Ik heb een hekel aan dat woord. Ik noem het ook nooit.

TROTS.....

Nee, ik mag niet trots zijn van dat stemmetje in mij. Niet op wat ik bereikt heb, niet op wat ik kan en doe.....

Want het is immers nooit goed genoeg...

M vond het opvallend en raar dat mijn gewicht en eten achterblijven bij de rest van mijn doelen.
Ik heb bij beiden doelen niets bereikt. Ja, ik ben gestabiliseerd. Maar omdat het met de overige doelen beter ging, viel te verwachten dat ik op dit doel ook vooruit zou zijn gegaan....
Je zou hopen dat ik op zijn minst iets zou bereiken... Maar helaas...
Misschien werkt het voor mij wel niet zoals bij anderen. Misschien moet ik eerst op de andere gebieden vooruit gaan voordat ik het eten en gewicht kan aanpakken...
Deze periode hebben we er heel weinig aandacht aan geschonken. Van mijn kant af expres, van de kant van M weet ik het niet....
Maar aan de andere kant, er zijn een hoop andere gebieden waaraan we geen aandacht hebben geschonken en die wel vooruit zijn gegaan....Dus waarom dat eten en gewicht niet??

En stiekem is mijn eetstoornis nu een 'soort van trots', of nee, maak er maar trots van. Zij wel......

vrijdag

2008-10-25T20:23:00.000+02:00

Ik heb vrijdag eindelijk bloed laten prikken. Ik heb het er al een tijdje met M over gehad dat ik het echt moest laten doen, maar durfde vervolgens niet omdat het de vorige keer slechter was dan ik had verwacht en ik op mijn kop kreeg van mijn huisarts...
Ik heb het maar uitgesteld... en uitgesteld... en uitgesteld....
Maar nadat ik woensdag op mijn werk zo beroerd ben geworden heb ik toch de stoute schoenen aangetrokken en de confrontatie aangegaan. Nu nog durven bellen voor de uitslag.. :(

:(

2008-10-22T21:05:00.000+02:00

Vandaag ging het niet goed.
Op mijn werk werd ik ineens heel erg duizelig toen ik met een patient bezig was. Ik denk niet dat die patient het in de gaten had, maar jeetje... wat voelde dat als falen zeg!
Ik heb toen tussendoor even snel iets gegeten maar het werd niet minder. Ik was zo bang om flauw te gaan vallen....
Ik weet niet zo goed waar het mee te maken had. Ik had niet heel erg goed gegeten die dag, ik was wat moe en ik heb natuurlijk die bloedarmoede nog...
Ik ben er erg van geschrokken. Ik heb dit de laatste tijd wel erg vaak....
Ik ben bang dat mijn lichaam het aan het opgeven is...
Maar misschien had ik het eerder ook wel, maar voelde het toen niet....
Ik ben bang. (het positieve wat hieruit voort komt: ik heb meteen even mijn huisarts gebeld om te vragen of ik weer eens bloed kan laten prikken, moest sowieso nog maar ik stelde het steeds uit...)

Dietiste II

2008-10-21T20:37:00.000+02:00

Gisteren ben ik weer naar de dietiste geweest.
Ik weet het niet hoor, maar ik heb er nog steeds geen goed gevoel over. Ik moest maar zien hoe ik iets en wat ik wilde toevoegen...
We hebben besloten om fruit aan mijn 'geniale lijst' toe te voegen. In de avond. Hoe ik het voor elkaar krijg moet ik zelf maar uitzoeken.
Op mijn werk heb ik iets geleerd over SMART besluiten (specifiek, meetbaar, acceptabel, reeel, tijdsbepaald)
Ik geloof dat alleen de S en M gisteren aan bod kwamen.
Ik voel me er een beetje alleen in staan. Ik weet niet hoor..... Maar dit is precies wat ik met M heb gedaan... Precies hetzelfde....
*Koop fruit, bepaal een tijdstip waarop je het wilt nemen, en neem het dan....
Maar dit heb ik al een keer zo gedaan....precies hetzelfde....Maar dan met M....
Geen enkel verschil...
Waarom zou het NU wel werken??

CHAOS

2008-10-19T21:54:00.001+02:00

Even van me afschrijven. Ik weet niet waar te beginnen en waar ik heen zal gaan, het is een chaos in mijn hoofd.

Gisteren had ik een echte rotdag.
Eerst was ik naar ballet gegaan, ik had er veel zin in maar het ging helemaal niet goed. Ik was superduizelig (ondanks het feit dat ik nog wat had gegeten van tevoren), ben bijna flauwgevallen en was erg afwezig. Ik hoorde niet meer wat de lerares zei, hoezeer ik mezelf er ook op concentreerde. Op een gegeven moment begon ik heel erg te zweten, echt van dat klamme zweet zeg maar en werd ik heel misselijk en duizelig. Ik weet nog weinig van de les. Behalve dat het niet goed ging.

Toen naar mijn schoonzusje en haar man en hun lieve kleine meisje.
Ik had met mijn vriend afgesproken dat we eerst naar het winkelcentrum daar zouden gaan en daarna naar hen. Maar ik was mijn telefoon vergeten en kon hem niet bereiken (hij heeft 2 telefoons, ik had hem gebeld op degene waarvan ik het nummer wist, maar die stond uit...) Dus was ik maar alvast naar mijn schoonzusje gegaan.
Daar aangekomen was het wel fijn. Ze zijn zo lief. En het was echt gezellig

Maar eenmaal op de terugweg in de auto ging het (weer) fout. Mijn vriend begon over de (aankomende) vakantie. Ik voelde me aangevallen en van het een kwam het ander. Ik sloot me weer af. Ik zette mijn hakken in het zand als poging om 'bij te blijven' we kregen ruzie en ik sloot me nu echt af. Ik raakte steeds meer in paniek. Begon te huilen en raakte steeds meer buiten mezelf en in paniek. Ik ben op een gegeven moment de auto uit gevlucht. Omdat ik niet meer kon blijven zitten. Het voelde rot, maar ik kon niet meer anders. Ik kon mezelf niet meer bij elkaar pakken. Ik ben een stukje gaan lopen en kwam langzaam aan weer wat tot rust. We hebben het uitgepraat, maar ik voel me er zo naar onder..

Alweer een paniekaanval. Alweer me afsluiten. Het lijkt wel steeds erger te worden en ik maak me er zorgen over. Bij M kan ik het niet kwijt. Ze heeft aankomende week vakantie en de week erna gaan we de afgelopen tijd evalueren.
Ik wil dit niet meer. Het maakt me verdrietig, angstig, machteloos. Maar ik kan het ook niet zelf doorbreken...

Druk, druk, druk...

2008-10-17T18:38:00.000+02:00

Welkom in Yuppen land....
Ik heb het nogal druk de aankomende week. Druk op mijn werk, maar ook prive.
Volgende week vrijdag weer dienst. Ik ben nog een beetje aan het bijkomen van mijn vorige dienst.
Maandag afspraak met de dietiste, Dinsdag of woensdag met die van N, vrijdag gesprek met een van de AIOS (op mijn verzoek, ik wil graag weten wat hij van de opleiding vindt)
M heeft van de week vrij... Aan de ene kant erg lekker. Maar aan de andere kant, er gebeurt nu zoveel in mijn leven en ik kan het niet meer goed verwerken. Ik ga maar door, en door, en door....

Vandaag bij M ging het niet goed. Ik sloot me van haar af... Werd boos... En uiteindelijk kreeg ik een paniekaanval. Een best heftige. Ik heb dat aangegeven (omdat M ook vroeg wat er aan de hand was) en toen werd het ietsje minder. Maar zodra ik dat bedacht kwam het in alle heftigheid weer terug.
We hebben het kunnen stoppen. Door te volleyballen met een vrolijk gekleurde strandbal (leve de kast van M met allerlei mooie ballen) Maar ik voel me er rot door. Rot omdat het gebeurde met M erbij. Maar tegelijkertijd heeft ze me hierdoor ook kunnen helpen. En heeft ze voorkomen dat het daarna weer zou gebeuren...

Ohja, aan het eind van dit een beetje chaotische prikje ons volleybalrecord: 113!!!! :)

dietiste....

2008-10-14T20:26:00.000+02:00

Vandaag belde de dietiste. 2 weken geleden hadden we het intakegesprek. Ik had toen aangegeven niet te weten wat ik wilde en dat ik wilde nadenken over wat verstandig is (en stiekem ook nog met M wilde overleggen)

Vandaag zou ik dus laten weten wat ik wil....
Tot het moment dat ze belde dacht ik: ik moet het niet gaan doen. Het is zonde van mijn en haar tijd en ik heb er niets aan. Het klikt niet, ik blijf mijn hakken in het zand steken en eigenlijk ben ik er te bang voor om het echt aan te gaan. Het gesprek de vorige keer was echt heel vervelend voor me (en tot overmaat van ramp werd ik de volgende dag ook nog ziek...)

Maar toen ze belde begon ze meteen met: 'De vorige keer verliep het nogal stroef he? Maar dat is voor mij geen reden om niet met iemand door te willen gaan....'
En eigenlijk die ene opmerking, het zelfinzicht wat hiervoor nodig is, het lef om zich kwetsbaar op te stellen en om het te bespreken... Liet mij wankelen.
Wie ben ik om iemand na een gesprek af te schrijven? Wie ben ik om als ik mijn hakjes in het zand steek ze er dan niet meer uit te willen halen??

Ik heb haar verteld hoe bang ik was. En dat ik uit angst mijn hakken in het zand steek. Ze vroeg me of het praten over eten al veel angst bij me oproept. Eh.... ja, dat doe ik normaal nooit....Ze zei dat we dan misschien maar iets voorzichtiger aan de slag moesten gaan, als ik dat in ieder geval wilde.

Ik heb het in ieder geval een kans gegeven. Met de afspraak om niet te lang 'aan te blijven klooien' en het verzoek van mij om niet in het sportcentrum af te spreken omdat dit voor mij (met mijn enorme beweegdrang) een hele nare omgeving is...

Dizzy

2008-10-13T21:10:00.000+02:00

Ik ben zo duizelig... Heb het gevoel ieder moment flauw te kunnen vallen en merk dat mijn denken en actie achterblijft bij wat ik gewend ben. Alsof ik steeds een beetje weg val ofzo...
Ik ga zo na GV maar naar bed denk ik en dan morgen 'gezond' weer op!!

dietiste

2008-10-11T20:09:00.000+02:00

Bijna 2 weken geleden ben ik naar de dietiste gegaan. voor het eerst. Ik zag er al zolang tegenop en heb toen de knoop maar doorgehakt en een afspraak gemaakt met de dietiste die M me heeft aangeraden.....

Het ging niet goed, helaas. Dat kwam voor een groot deel door mij, vrees ik, maar ook voor een deel door de manier waarop ze me benaderde (nogal direct)
Ik merkte dat ik me bedreigd voelde. Dat ik heel angstig werd en daardoor, net als toendertijd in N, mijn hakken in het (drijf)zand zette. Ze kon me niet meer bereiken en tot een samenwerking komen.
Ik kreeg niet het vertrouwen dat haar aanpak beter is dan hetgeen ik/we al hebben geprobeerd. Ik heb dit meerdere malen aangegeven, maar kreeg niet een antwoord wat mij gerust stelde.
Ik voelde me voor het blok gezet om dingen te gaan doen (meer eten, per x weken een productgroep dagelijks toevoegen) zonder daarbij de consequenties (aankomen ->weegschaal staat nog steeds in de kelder!) te kunnen overzien of erover te kunnen praten.
Om te praten over mijn angst om veel aan te komen voelde ik me niet vrij. 'Dat is nu eenmaal de consequentie als je meer eet....maar dat zal allemaal wel meevallen.....'
Het idee van haar was om me daar te wegen, eventueel zonder het zelf te zien. Maar dat bracht meteen allerlei nare herinneringen naar boven over mijn opname. Of om mbv metingen (buik of armen, heel fijn...) te kijken of ik ben aangekomen of niet. Beiden opties roepen heel veel angst bij me op.

Ik heb afgesproken om na te denken over of ik verder met haar wil. Mijn gevoel schreeuwt NEE! Mijn verstand is in dubio. Het is verstandig, maar voelt zo fout. Het klikt niet (wat M een zwakke smoes vindt) en ik voel me niet veilig daar.
Ik pieker nog even verder.....

Nieuwe jas!!

2008-10-10T17:30:00.001+02:00

Ik heb een hele mooie lekker warme nieuwe jas en die moet ik natuurlijk even laten showen!!

Met dank aan de website van Esprit....En aan het model wat heel chagri kijkt!

Therapie

2008-10-07T21:47:00.000+02:00

Alhoewel ik totaal geen zin had vandaag, ben ik toch naar M gegaan.
En eigenlijk ben ik daar best trots op. Het was loodzwaar, maar ik heb echt het idee dat ik er iets mee opschiet. Als ik mezelf vergelijk met een (half) jaar geleden dan ben ik echt vooruit gegaan. Ik durf dingen te delen. Ik durf me kwetsbaar op te stellen. Ik vertrouw M volledig. (nouja, bijna dan... durf niet mijn gevoel te tonen... hoewel ze toch altijd aan me ziet hoe ik me voel)
Maar toch.. Hoe positief dit ook is.. Het was gisteren zo zwaar.

De week ervoor was ik bij de dietiste geweest, voor het eerst. Ik zag er al weken tegenop. Heb het heel lang uitgesteld, maar heb uiteindelijk toch de stap gezet. En het viel enorm tegen. Echt heel erg. Had voor mezelf besloten om nooit meer heen te gaan.
Maarja, ergens wil ik ook wel weer de goedkeuring van M hebben. De steun van haar. Ergens wil ik ook van deze rotziekte af. En moet ik daarvoor stapjes gaan zetten. Hoe klein dan ook...
Dus ik wilde het er met M over hebben. Maar toen ging het mis....

Ik ben weer in een soort dissociatie/ dichtklap achtige toestand gekomen tijdens de oefening die we hierover deden. De situatie was als volgt:
M zette 4 stoelen neer. 2 vlak naast elkaar, een daarnaast -met een ruimte van ongeveer een meter ertussen- en een aan de andere kant van een lange tafel.
In die enkele stoel aan de ene kant van de tafel zette ze een kussen met daarop een gezichtje. Dat was de 'rechter'
In de middelste stoel aan de andere kant van de tafel moest ik mijn jas neerzetten, dat was ik. In de stoel links daarvan, het dichtste erbij zat de verdediger van mijn gezonde verstand. In de stoel rechts zat de aanklager en die moest zeggen waarom ik vooral niet naar de dietiste zou moeten gaan. In die rol begon ik. M onderbrak me steeds. Dan gaf zij argumenten waarom mijn argumenten niet klopten. En toen werd ik ineens zo verdrietig. Ik moest bijna huilen. Maar dat kon ik niet toelaten,het maakte me bang. Toen heb ik me afgesloten en kreeg ze weer geen contact met me. Mijn spanningen stegen. En stegen.... Op een gegeven moment heb ik M onderbroken en aangegeven dat het niet goed ging. (dat zag zij ook wel hoor...) Toen zijn we uit de rol gestapt en vrij snel daarna weer verder gegaan met de omgedraaide rollen. Toen gebeurde het weer. Ik kon het weer aangeven en kon er ook uitkomen, maar het voelde zo rot...
Ze was wel heel lief hoor. Ik hoefde het er niet over te hebben. Ze liet me daar heel erg vrij in. Ze stelde me gerust. Zei dat ze juist trots op me was omdat ik het spel aandurfde. Dat het goed was dat ik aangaf dat het niet goed ging.
Ze zei ook toen ik wegging dat het niet uitmaakt wat voor keuze ik ga maken mbt de dietiste, dat het altijd goed is. En ze meende het!

Ja, dacht ik meteen, maar als ik het niet doe, dan vraagt mijn huisarts vast een maatregel aan. Alsof M dat aanvoelde vroeg ze me wat ik met de huisarts heb afgesproken over controle van mijn bloed wat de vorige keer niet goed was. Ik zei dat ik daar geen actie toe ondernomen had. Omdat ik bang ben....
Ik ben zo bang dat zij een RM of IBS gaat regelen voor me als mijn bloed weer niet goed is. Vooral omdat ze dat al eerder heeft gedreigd. Maar M zei dat ze denkt dat mijn huisarts dat niet gaat doen. Juist doordat mijn opname zo traumatisch was voor mij en doordat het me niet heeft geholpen. En dat als mijn huisarts dat wel van plan is dat we dan een keer met z'n 3en erover gaan praten... dat zij dat helemaal geen goed idee vindt...
Maar toch ben ik bang. Bang dat het me niet gaat lukken zo. Ik ben bang voor mijn huisarts... Ik ben bang dat ik toch nog moet worden opgenomen.....

M heeft me gerust kunnen stellen, maar helaas maar tijdelijk.

Foutje....

2008-10-06T22:00:00.000+02:00

En toen was deel 1 van Lizzy's life ineens foetsie. Omdat ik met mijn stomme kop op een verkeerd knopje had gedrukt....
STOM, STOM, STOM.....